Column

Supporter

Raar woord: hockeydames. Het klinkt zo ouderwets. Beetje muf zelfs. Dat komt door dat dames. Dames klinkt zo mutsig. Vooral omdat je gewoon een stel vrolijke meiden bezig ziet. Maar hockeymeiden klinkt ook weer zo popi! Ik zag ze winnen van Spanje. Ze waren blij met brons. Niet echt blij natuurlijk. Diep in de vrouwenzieltjes knaagt onvrede. Ze hadden zilver moeten hebben. De hardste klap is uitgedeeld door de Australische vrouwen. Die 5-0 gongt nog wel een tijdje na. Maar goed, toch een plak. Ik moest lachen om een zeer vrolijke Mieketine Wouters, die zonder een zweempje rancune bij Tom Egbers in de studio zat. Zij was vlak voor de Spelen door de coach afgewezen, maar was gelukkig geenszins verzuurd. Integendeel. Waarom ik zo moest lachen? Omdat zij gewoon toegaf dat ze tot haar uitverkiezing lekker aan de bar van het clubhuis had gehangen. Dat is namelijk iets wat mij altijd opvalt bij Nederlandse hockeyclubs: die enorme bar. En twee seconden na een verloren competitiewedstrijd staat iedereen te tanken en te dansen. Ik vind dat wel wat hebben. Polonaise met de tegenstander, die je net heeft afgeslacht. En dan toch nog brons halen. En de jongens misschien wel goud! Is toch mooi? Goud en brons na een competitie vol drank & disco. Die Australische dames kennen alleen de muren van het krachthonk. Als ik hockeyde zou ik het wel weten. Maar wie ben ik?

Ik ben de man, die vindt dat er een gouden medaille uitgereikt moet worden aan Theo Reitsma. Als voetbalverslaggever torent hij al jaren met kop en schouders boven iedereen uit, maar als atletiekreporter is hij nog veel beter. Zo goed voorbereid, zo veel kennis van zaken en alles op exact de juiste kamertemperatuur uitgesproken. Iedereen weet dit al jaren, maar toch moet het om de zoveel tijd maar weer een keer worden opgeschreven! Bij deze.