Matthijsse verbijt pijn van de tweede plaats

Bedremmeld constateerde zeilster Margriet Matthijsse vanochtend dat ze in de Europe-klasse vanuit verloren positie nog een zilveren medaille had gewonnen. Maar na drie overwinningen op rij in de fleetraces op het water van Rushcutters Bay eindigde de 23-jarige Rotterdamse slechts twee punten (39 om 37) achter de Britse olympisch kampioene Shirley Robertson.

Die krappe marge sterkte Matthijsse in het idee dat ze de gouden medaille in haar dramatische achtste race had verspeeld. ,,En ik was voor niets minder dan goud naar Sydney gekomen'', mompelde Matthijsse na de spectaculaire ontknoping in de Europe-klasse, die ze nu gaat verlaten.

Matthijsse wist zich niet goed raad met haar gevoelens, nadat ze net als vier jaar geleden met een tweede plaats genoegen moest nemen. In feite was haar olympische missie dinsdag al mislukt na de fatale negentiende plaats in de achtste race. Twee barre resultaten in race 2 en 3 mocht Matthijsse nog van haar totaal over elf races aftrekken. Ze zou Robertson hebben gepasseerd, als ze in de achtste race als zeventiende en niet als negentiende was gefinisht. Bondscoach Jaap Kielhuis verweet zijn pupil ,,misplaatste arrogantie'' door zijn tactiek te negeren.

Matthijsse week in de achtste race plotseling naar links uit, in de veronderstelling dat ze van een windvlaag kon profiteren. Die verkeerde inschatting heeft Matthijsse het goud gekost. ,,Ik wil het niet alleen op die achtste race gooien'', zei de eigenzinnige Matthijsse vanochtend. ,,Ik heb net wat meer foutjes gemaakt dan Robertson. Ik heb soms verkeerde beslissingen genomen. Maar niemand kan op dit water de perfecte race varen.''

Met behulp van de eindelijk opgestoken wind benaderde Matthijsse de perfectie, toen ze afgeschreven leek voor een medaille. ,,Ik heb in een flinke dip gezeten'', erkende Matthijsse. Harde woorden waren gevallen tijdens het onderhoud op de rustdag met de vertrekkende bondscoach. ,,Wij geven altijd ongezouten onze mening'', zei Kielhuis. De grillige weersomstandigheden inspireerden Matthijsse tot een indrukwekkende demonstratie. Gisteren troefde ze Robertson af.

Vandaag excelleerde Matthijsse in de stevige bries, waarnaar ze bijna twee weken vergeefs had verlangd. ,,In rustig weer gaat Margriet pielen en geforceerd op zoek naar de juiste oplossingen'', vertelde Kielhuis. ,,Maar met een strakke wind in de zeilen is Matthijsse onbetwist de sterkste.'' Dat bewees ze vandaag door een frustrerend toernooi met nog eens twee overwinningen af te sluiten. Nadat Robertson in de tiende race als zestiende was geëindigd, kreeg Matthijsse met slechts vier punten achterstand weer uitzicht op de gouden medaille.

In de laatste race compenseerde Matthijsse een zwakke start met een knappe demarrage en na de vierde boei lag ze zelfs even in een `gouden' positie. Robertson rukte echter op naar de derde plaats en dat bleek net voldoende om Matthijsse achter zich te laten. ,,Ik kon vandaag slechts het beste uit mezelf halen'', zei Matthijsse. ,,Dan doet het pijn te zien dat ik nog zo dicht bij de olympische titel ben gekomen. Ik ben van heel ver teruggekomen. Ik heb vier races gewonnen en de olympisch kampioene slechts twee. Dan is de tweede plaats moeilijk te accepteren.''

Om politieke redenen was Kielhuis wel gelukkig met het zilver voor Matthijsse, want hij voorzag al kritiek op de miljoeneninvesteringen van NOC*NSF. ,,De zwemmedailles zijn een stuk goedkoper dan deze zeilmedaille'', erkende Kielhuis. Matthijsse heeft zich bijna anderhalf jaar kunnen voorbereiden en toch kreeg ze geen vat op het grillige klimaat in Sydney. ,,Vlak voor de Spelen stormde het nog zo hard dat we niet konden varen'', zei Kielhuis. ,,Vervolgens was het bijna twee weken windstil en vandaag hadden we eindelijk een ideale wind. Zo extreem hebben we het in de voorbereiding niet meegemaakt. Gelukkig heeft Matthijsse de investeringen vandaag terugbetaald.''

Maar is een tweede plaats al die miljoenen van NOC*NSF waard geweest? ,,Je kunt niet twee weken voor de Spelen aankomen en dan zilver winnen'', stelde Matthijsse. ,,Het heeft dus zeker zin gehad.'' Desondanks voorziet Kielhuis voor zijn opvolger een hard gevecht met NOC*NSF over de aanloop naar de Spelen in 2004. ,,Technisch-directeur Alberda vroeg me voor de Spelen of ik er zeker van was dat al die reizen naar Australië wel medailles zouden opleveren. We kunnen nu aantonen dat het geen weggegooid geld is geweest. Maar NOC*NSF zou best kunnen besluiten dat de bond het voor de Spelen in Athene met minder geld moet doen.''