Grens Eritrea en Ethiopië nooit echt vastgesteld

De grens is een lijn die twee landen van elkaar scheidt. Dat de grens tussen Ethiopië en Eritrea nooit behoorlijk is vastgesteld en in de loop van de geschiedenis meerdere malen is verschoven, scheidt die landen pas echt.

De grens werd aanvankelijk vastgesteld in 1902. Dat gebeurde in een verdrag tussen Italië dat Eritrea als kolonie beschouwde, en Ethiopië onder keizer Menelik II, één van de weinige onafhankelijke Afrikaanse landen in die tijd. Het grootste deel van die grens wordt bepaald door rivieren. Waar de rivieren ontbreken, zoals bij het nu betwiste Badme, bepaalt een denkbeeldige lijn tussen twee rivieren de grens.

Het was de bedoeling dat de grens later nog eens exacter zou worden vastgesteld maar daar is het nooit van gekomen. Toen de Ethiopische keizer Haile Selassie in 1962 Eritrea als provincie annexeerde, leek die grens van geen enkel belang. Ook in 1993 toen Ethiopië aan Eritrea de onafhankelijkheid gunde, als beloning voor de geslaagde strijd tegen dictator Mengistu Haile Mariam die twee jaar tevoren was verdreven, bekommerden geen van de landen zich om het precieze verloop ervan. Destijds waren hun leiders, de Ethiopische premier Meles Zenawi en de Eritrese president Issayas Afewerke, nog vrienden. Pas later toen Eritrea een eigen politieke en economische koers begon te volgen, ontstond de verwijdering.

In de grensoorlog die Eritrea in mei 1998 begon, was de grens ook nooit meer dan een excuus. De twee voormalige strijdmakkers, de Ethiopische premier Meles Zenawi en de Eritrese president Issayas Afewerki, gunden elkaar het licht in de ogen niet. Het Eritrees offensief was bedoeld om Zenawi te verdrijven. Net zoals de Ethiopische Blitzkrieg in mei 2000 erop gericht was om de positie van de Eritrese leider te ondermijnen. Beide missies zijn mislukt.

De VN-vredesmacht UNMEE die beide kemphanen nu moet scheiden zal bestaan uit 220 waarnemers, drie bataljons (samen 2.200 man en circa 1.800 man ondersteunend personeel (logistiek, administratie, communicatie). De bataljons worden op drie plaatsen gelegerd: rond Barentu en Adi Hgeray, bij Zalambessa en Adigrat en bij Manda en Bure.