The dunking Dutchman

Hij miste de souplesse van z'n donkere teamgenoten. Zoals bijvoorbeeld Reggie Miller over de vloeren van Amerika's basketbalarena's danst, dat was Nederlander Rik Smits niet gegeven. Zijn lengte van 2.24 meter stond oogstrelende acties in de weg. Als tiener was Smits al het mikpunt van spot. Hoe vaak moest hij niet aanhoren of het koud was daarboven.

Anderzijds ontleende de center van de Indiana Pacers aan die afmeting z'n kracht. Eenmaal in de buurt van de basket hoefde Smits de bal maar in de basket te deponeren. Het leek dan zo eenvoudig, alsof hij een brief op de post deed. Bovendien beschikte hij over een zuiver schot, dat hem tot een van de beste schutters onder de centers in de NBA maakten. In de geschiedenis van de Pacers is er nooit een speler geweest die zo succesvol schoten van tegenstanders blokte. Na twaalf seizoenen bij de Indiana Pacers maakte de 34-jarige Nederlander gisteren in Indianapolis bekend dat hij stopt.

De laatste jaren ging het de meest succesvolle Nederlander ooit in de Amerikaanse basketbalcompetitie steeds minder gemakkelijk af. Hij maakte veel persoonlijke fouten en bracht daardoor noodgedwongen veel tijd door op de bank. En als gevolg van steeds terugkerende voetblessures was hij het plezier in het basketbal verloren. Steeds vaker moest hij zijn voeten (2x53) na de wedstrijd in ijs inpakken en zich op die gevoelige plek laten behandelen. Ook de knieën die het gewicht van zijn reusachtige lichaam (120 kilo) moesten dragen en zijn rug gingen steeds meer pijn doen.

De sympathieke NBA-speler, geboren in Eindhoven en op zijn zeventiende op Marist College begonnen aan een mooi basketbalavontuur in de Verenigde Staten, wil meer tijd besteden aan zijn Amerikaanse vrouw Candice en hun twee kinderen, Derrik en Jasmine. Want nog meer dan een profbasketballer is Smits altijd een familyman geweest. Toch was Smits gisteren op een persconferentie aan de zijde van Pacers-voorzitter Donnie Walsh ook zo eerlijk om toe te geven dat hij al een jaar ,,over de top'' is.

Al twee jaar speelde Smits, als Nederlands best betaalde sportman en meest legendarische slungel, met de gedachte om te stoppen. Maar de verleiding om door te gaan was zo groot en bovendien liep zijn contract tot juni 2000. Het gouden tijdperk van de Chicago Bulls was voorbij en aan het eind van het seizoen 1998-'99 leken de Pacers op de NBA-finale af te stevenen. Smits verbeet de pijn in de hoop na zoveel jaren in de VS zijn droom te kunnen verwezenlijken: de NBA-ring om zijn vingers schuiven die hoort bij de titel in de NBA. Op het nippertje haalden de Pacers de finale niet.

The Dunking Dutchman wikte en weegde, beschikte weer even over `goede' voeten en plakte er bij de Pacers nog een jaar aan vast. Dit jaar stonden de Pacers voor het eerst in de finale, maar daar maakten ze tegen de LA Lakers geen schijn van kans. Het team viel vervolgens snel uit elkaar: drie basisspelers vertrokken en daarmee is de titel voor de komende jaren ook uit het zicht verdwenen. Voor Smits, na 999 wedstrijden, een mooi moment om te stoppen.

Waarschijnlijk zal Smits de komende jaren meer tijd in zijn geboorteland doorbrengen. Om z'n kinderen uitgebreider kennis te laten maken met de Nederland en om zich over te kunnen geven aan drop, friet en kroketten.