`Liefste' zinloos opgetuigd met toeters en bellen

`Nou gebeurt het!', fluistert een kind hoopvol tegen een ander kind in het publiek. En dan gebeurt het níet. De vrouw op het toneel verkleedt zich als danseres – en komt nauwelijks in beweging. De man op het toneel belooft een liedje te zingen – en ziet er toch vanaf.

Verwachtingen die worden gewekt en vervolgens niet waargemaakt: eventjes is dat leuk. Maar al gauw voel je je bekocht. Want wat biedt De liefste van het jeugdtheatergezelschap Huis aan de Amstel je nu helemaal? Een collectie onaffe ideetjes.

Het resultaat, kennelijk, van een indrukwekkende reis. Huis aan de Amstel, zo lezen we in de flyer, bezocht deze zomer Gaza en de Westbank, begeleid door Palestijnse acteurs. `Zij maakten ons deelgenoot van de strijd die ze voeren en de hoop die ze koesteren. Door met hen te spelen verdiepten wij ons in hun theatercultuur, die sterk verschilt van de onze.'

Interessant. Zo interessant dat Huis aan de Amstel een doodgewoon liefdesverhaal optuigde met oriëntaalse toeters en bellen. Eerst het liefdesverhaal: een jongen en een meisje vinden elkaar leuk, maar de vader van het meisje is cardioloog, terwijl de vader van de jongen het niet verder heeft geschopt dan tot timmerman. Standsverschillen zitten hun liefde in de weg. Dit verhaal zou zich overal af kunnen spelen, ook in de Hollandse polder. Maar Huis aan de Amstel is nu eenmaal in Gaza geweest, dus komt het meisje op met Arabische muziek. Dat actrice Julia Henneman allang geen meisje meer is en dat ze deftig Nederlands spreekt, dat moeten we even vergeten.

Toneel is maar toneel en kinderen snappen dat best, hebben Henneman, die De liefste ook regisseert, en tekstschrijfster Heleen Verburg waarschijnlijk saampjes gedacht. Maar het kind naast mij snapte het niet. Ikzelf begreep het ook niet. Nog steeds pieker ik mij suf. Bedoelen de maaksters dat klassenverschillen net zo dom zijn als tegenstellingen tussen rassen en etnische groepen? Moeten we denken dat de timmermanszoon (Thomas Coltof) een jood is, een twintigste-eeuwse Jezus Christus?

En dat hij de generatie van zijn Israëlische ouders imiteert wanneer hij een geüniformeerde nadoet die met het geweer in de aanslag de papieren verlangt van een stel vreemdelingen (twee trekvogels hoog in een mast)? Maar hoe dan die scène te duiden waarin het meisje en de jongen een oud Arabisch echtpaar spelen, hij gekroond met een prachtige fez?

Huis aan de Amstel belooft het publiek, en dat is in dit geval `iedereen vanaf vijf jaar', `humor en heldere beelden'. Ik echter zag warrig theater dat door de overdaad aan pretenties niet eens grappig was. En de kinderen, die applaudisseerden beleefd.

Jeugdtheatervoorstelling: De liefste, door Huis aan de Amstel. Tekst: Heleen Verburg; regie: Julia Henneman; toneelbeeld: Thomas Coltof. Spel: Thomas Coltof en Julia Henneman. Gezien: 23/9 Huis aan de Amstel Theater, Amsterdam. Tournee t/m 3/12; inl. 020-4272350.