Klik

Elke zondagochtend om tien uur neemt de meester der mompelaars, Sir Robert Frost, op BBC 1 de Sundies door en grapt met studiogasten over het nieuws. Als gewoonlijk kijkt Nuf met een half oog en luistert met een half oor, de rest van haar zintuigen slaapt uit. Ondertussen bespeel ik zoals gebruikelijk haar pieppiep-magnetron, bak vier pannenkoeken, kook verse Eefdese eitjes, zet koffie en thee. Klokslag elf uur voeg ik me met ontbijt bij haar te bedde, want dan begint het plattelandsmagazine Countryfile. Daarin werd onlangs de winnaar van de jaarlijkse fotowedstrijd bekendgemaakt: Arnold Wilson won met Bee on Heather. Rare titel want de bij zit nog niet op de hei, maar nadert die gelijk een gevleugelde meteoriet. Zelfs de BBC is niet langer vies van commercie, `Aunty' biedt voor 8,50 Engelse ponden de nieuwe Countryfile-kalender aan, met foto's van onder anderen de winnaar – vier ponden zijn bestemd voor een goed doel.

Natuurlijk suist er wel vaker een bij naar een boeketje scharlakenrood bloeiende dopheide; de uitverkoren foto was volgens Nuf echter `un-fucking-believable'. De bij had namelijk zichzelf gefotografeerd en was volgens haar dus de winnaar. Bekvechten op zondagochtend komt in de beste families voor, denk ik, godlof zijn Nuf en ik geen familie.

Arnold Wilson had een ingenieuze contraptie in elkaar geknutseld, formaat sinaasappelkrat, met een glazen deksel, open voorkant en een glazen achterkant. De camera stond op een statief tegen de achterkant gedrukt. Twee struikjes heide fungeerden als lokkertje. Tussen de ingang en de heide had hij een foto-elektrische cel geïnstalleerd en die verbonden met de fotocamera. Brave bij vliegt op de nectar af en... klik.

,,It's simply bloody unfair'', vond Nuf, ,,compare what Wilson did with someone who takes his picture in a booth at the railway station.'' Maar die bij wist niet dat zij geportretteerd zou worden, wierp ik tegen. Zij stuurde de foto niet in en bovendien tekent, zover ik weet, een werkbij geen bezwaar aan als je haar ongevraagd fotografeert. ,,That's not the point, dickhead, that bee took her own picture!'' Maak je niet zo druk, lieftallig grofbekje, die discussie is al lang en breed gevoerd in het begin van de vorige eeuw. Marcel Duchamp honoreerde als eerste openlijk het toeval en John Cage componeerde door papiersnippers met muzieknoten van grote hoogte te laten dwarrelen. En zo voort. Wist je trouwens dat ik ex-imker ben? ,,You're joking.'' Waarom zou ik? Echt, ik heb een door de Inspecteur van het Landbouwonderwijs afgegeven diploma als bewijs dat ik de cursus Bijenteelt voor Beginners met goed gevolg heb afgesloten. ,,But you never eat honey, I know you hate to see me eating honey, you even loathe it when I call you honey.'' Ah, maar dat is te wijten aan een traumatische ervaring. ,,I would like another cup of Rooibos please, and do tell.''

Begin jaren zeventig heerste ik over circa vijfduizend werkbijen en een koningin. De eigenhandig getimmerde bijenkast stond, keurig uit de wind, op het balkon van mijn ouders. Drie zomers ging alles naar wens, 's winters voerde ik het volk bij met zogeheten industriesuiker en oogstte per jaar vier grote potten Hengelose honing. Plots sloeg het lot toe, Amerikaans vuilbroed roeide mijn vlijtige volkje uit. Stel je voor: duizenden uitgezoemde bijen die nooit meer planten en vruchtbomen bevruchten noch stuifmeel en honing naar huis brengen.

De lijkjes kregen via veger en blik een praalgraf in mijn ouderlijke tuin. De kast stak ik in brand wegens het besmettingsgevaar. Daarom blief ik geen honing. Ik weet hoeveel moeite het heeft gekost opdat jij een boterham met honing smeert.

,,Mother of God, sweetie you're crying.'' Dat is ontroering omdat je zulke prachtige ogen hebt. Toentertijd jankte ik dagen achtereen. Deels omdat een bijenvolk verliezen aan vuilbroed, het woord zegt het al, geen lolletje is; deels omdat ik tijdens het bijen bijeenvegen merkte dat al die zwoegende zoemers samen niets wegen. Juist dat aspect, je levenlang van vroeg tot laat nijverig en gedienstig sappelen teneinde al die minieme porties nectar samen te brengen en dan na je dood niets wegen...

,,Life sucks, it's all dust in the wind indeed, and believe me sweetie, I know you know. But for fuck's sake grow up. And yes, I still think that smartass photographer is obliged to share the copyright with that bee. She made the click.... So this mister Wilson should give her the credit she deserves: Anonymus & Arnold Wilson. Yes or no?''