Fietsloze zondag

Zo'n autoloze zondag kan ik best begrijpen. Kinderen leven zich uit op straat en volwassenen grijpen nog naar hun fiets en hebben meteen een goed excuus om zondag niet naar schoonfamilie te hoeven tuffen. Kortom: Prima idee.

Niet dat ik zondagochtend wakker werd met zo'n `Yes-het-is-weer-autoloze-zondag-gevoel', integendeel, ik realiseerde mij pas later dat dit geen gewone rustdag was. Toch heb ik genoten van die dag.

Ik ben op de fiets gesprongen voor een tochtje naar het station en heb daar de trein naar Tilburg gepakt. Ik ben naar mijn vriendinnetje gegaan en we hebben de skates ondergebonden. Samen hebben we heerlijk zwierend langs het spoor over het fietspad tussen Tilburg (géén autoloze zondag) en Oisterwijk (ook al niet) gereden.

Maar zoals elke prettige dag – de zon schijnt, de wereld lijkt voor even volmaakt – houdt-ie op. Voor mij reeds in de avond, bij terugkomst op Rotterdam Centraal.

In Rotterdam ook geen autoloze zondag, er wordt per slot van rekening gewoon keihard met opgerolde hemdsmouwen gewerkt in de havenstad. Een deugd die kennelijk ook de fietsendieven hoog in het vaandel hebben staan: mijn ijzeren ros bleek ontvreemd.

Ik had het ding net een paar maanden. Al was het een gammel geval, weg is weg. Dat bungelende slot, zonder fiets eraan vast, hing daar maar wat. Gelaten sleurde ik mijn weekendtas in de richting van de tramhalte.

Het was niet de eerste keer dat een fiets van mij verdween. Totdat ik bedacht welke dag het ook weer was vandaag. Simpelweg mosterd na de maaltijd.

Het is een wrang gegeven, zo'n autoloze zondag. Ik heb toch mijn uiterste best gedaan het initiatief te steunen, maar als `beloning' wordt het een fietsloze week voor mij. Of misschien nog wel langer. Jammer.

Ik heb ook al geen auto.