Blair in de aanval

VAN ALLE EUROPESE regeringsleiders is alleen Tony Blair in de tegenaanval gegaan. In zijn rede voor het Labourcongres in Brighton gaf de eerste minister toe: ,,Yes, petrol is expensive''. Maar toen kwam de verdediging. De prijsverhoging van het afgelopen jaar was voor het overgrote deel te wijten aan de stijging van de wereldprijs voor olie. Anderzijds, brandstof is elders in Europa goedkoper dan in het Verenigd Koninkrijk. Maar daar staat volgens Blair weer tegenover dat andere lasten op het continent zwaarder wegen. Het is ook waar dat de regering garen spint bij de hoge olieprijs. Naast het ongemak van de dure brandstof gaat het echter ook om de tekorten in de zorg, in het onderwijs, in de veiligheid op straat, in het openbaar vervoer en in de pensioenen.

Blair zei eigenlijk met zoveel woorden: wilt u het regeren aan de regering overlaten. Het gaat tenslotte om het kiezen van de prioriteiten, om het toebedelen van geld en wie kan dat evenwichtiger doen dan de regering. William Hague, de Conservatieve leider in het Lagerhuis, werd in het voorbijgaan weggezet als ,,opportunist''. Wie zestien miljard pond wil bezuinigen en wie Engeland in Europa wil isoleren, kiest maar de andere man, verklaarde Blair met een verwijzing naar de voor volgend jaar te verwachten verkiezingen.

DEZE ZOMER was de ommekeer in het fortuin van de New Labour-regering begonnen. Blair en zijn omgeving kregen te horen dat zij meer `spin' dan beleid maken. Nu heeft deze regering het verschijnsel `spin' – de media gebruiken om de boodschap te `communiceren' – niet uitgevonden. Maar het is een brisant verwijt, want als het publiek eenmaal de overtuiging heeft dat het bij de neus wordt genomen, is de geloofwaardigheid van de politiek ter ziele.

Projecten als de Millennium Dome, die nu als een boemerang Blair en de zijnen heeft getroffen, staan niet alleen voor de arrogantie van de macht, maar suggereren ook als afleidingsmanoeuvre te zijn bedoeld om de aandacht van het echte beleid, of de afwezigheid daarvan, af te leiden. Blair had met zijn befaamde nominering van prinses Diana tot `The people's Princess' zijn talent voor het bespelen van de massa op een tragisch moment bewezen. Dat talent begon zich nu tegen hem te keren. In Brighton heeft hij de moed getoond de kritiek met een heldere en evenwichtige uitleg te pareren.