Column

Supporter

Het is tien over half twaalf. Ik heb de dames zien hockeyen. Die van Australië bedoel ik. Vijf-nul! Of ik het verschil zag? Nogal ja! De Aussies waren tien keer beter. En Argentinië? Daar hebben ze zeven hockeyclubs en drie kunstgrasvelden. Het is net de Schotse voetbalcompetitie. Je speelt vijf keer per jaar tegen elkaar. Ze wonnen van Nederland, dat bijna geheel uit kunstgras bestaat. Zelfs het laatste stukje Amsterdamse Bos is vol geplempt met dit kakkersvilt. Ze gingen tegen de Maximaatjes gruwelijk ten onder. Daar zat ik dan zondagnacht, in mijn badjas en met lasogen naar de buis te loeren. Je bent supporter of je bent het niet. Ik merk steeds vaker dat ik het niet ben.

Zo word ik als aanhanger van mijn oude cluppie Ajax ook weer danig op de proef gesteld. Vrijdag keek ik naar Ajax-RBC. Winter zat op de bank en Richard was door hopman Adriaanse naar de tribune verwezen. Hij had straf! Vanaf daar belde Ries met zijn zaakwaarnemer: ,,Zeg maar tegen Fiorentina dat het goed is. Ik kom!'' Onderhand zag ik iets veel ergers. Ik zag dat een Ajax-verdediger gepoort werd door Henk Vos. Ik keek door een dusdanige tranenwaas dat ik de Ajacied niet herkende. Onderhand dacht ik aan de vette Ajax-jaren die ik heb mogen meemaken. Het tijdperk Michels en de periode Van Gaal.

Maar nu zag ik dat een Ajacied gepoort werd. Gepoort door Henk Vos. Richard vertrekt, Wintertje stopt nog voor de winterstop en ik zit verbijsterd met die hele dure seizoenkaart in mijn lege maag. Over het veld zal ik dit keer niet zeuren. Dat is namelijk net nieuw en moet nog even wortel schieten. Ajax wint nipt van RBC, de hockeyvrouwen krijgen klop van Argentinië en Australië. En ik? Ik ben supporter. Had ik maar een vak geleerd!