NAC zegeviert in emotionele streekderby

De Brabantse broederstrijd tussen NAC en Willem II is nog springlevend, ook al spelen er bijna geen voetballers uit Breda en Tilburg in beide ploegen. De trainer van NAC is een Amsterdammer en de trainer van Willem II is een Achterhoeker. En toch werd de streekderby gekenmerkt door emoties en gewelddadigheden. Voor het eerst sinds 1967 behaalde NAC weer een thuiszege op Willem II. De 2-0 overwinning werd uitbundig gevierd in het sfeervolle stadion van NAC.

Na afloop renden de spelers van NAC juichend en provocerend naar het supportersvak van Willem II. Ze vergaten dat er na de winterstop nog een beladen uitwedstrijd op het programma staat. De Tilburgse fans koesteren sowieso revanchegevoelens, nadat hun Bredase collega's gisteren nota bene bij het stadion van Willem II vernielingen hadden aangericht. Negen supporters werden 's ochtends aangehouden. De andere onruststokers keerden snel westwaarts. In het stadion van NAC stond 's middags nog een sportieve krachtmeting op het spel.

Nauwelijks 25 kilometer scheiden industriestad Tilburg van garnizoensstad Breda. In het snelwegloze tijdperk was de driebaansweg tussen beide steden een bron van ergernis. De chauffeurs uit Breda eisten de middelste strook op. `Kruikenzeikers' luidt de weinig vleiende bijnaam van de Tilburgers. Om de textiel sneller te laten bleken, moesten de arbeiders hun urine meenemen naar de fabriek.

In Breda wordt van oudsher neergekeken op de Tilburger. ,,Wij zijn Bourgondiërs, zij blijven dorpelingen'', verwoordde onderwijzer Ad Brouwers gisteren de scheve verhoudingen. Brouwers was bij NAC een gevaarlijke rechtsbuiten in de jaren zestig en zeventig. Hij speelde in die periode alleen vriendschappelijk tegen Willem II, dat toen nog niet op het hoogste niveau acteerde. Later werd Brouwers achtereenvolgens jeugdtrainer bij NAC en Willem II. ,,Die overstap nemen ze mij in Breda eeuwig kwalijk.''

De scheve verhoudingen werden omgedraaid in de jaren negentig. NAC is het laatste decennium het lelijke eendje. De club degradeerde zelfs naar de eerste divisie. NAC is de ploeg van de mouwopstropers. Willem II steunt op artistieke spelers die zich zelden in het zweet knokken. De botsing van speelstijlen leidde gisteren tot een overvloed aan balverlies en overtredingen. Scheidsrechter Temmink gaf negen gele kaarten. Hij moest ook nog enkele gevonden voorwerpen van het gras oprapen.

De gemoederen raakten zowel binnen als buiten de lijnen verhit. NAC had veel steun van zijn fanatieke achterban, dat de opportunistische tactiek op waarde wist te schatten. Het betere breiwerk van Willem II is niet besteed aan de geel-zwarte aanhang. NAC profiteerde wederom van het thuisvoordeel en nestelde zich op de tweede plaats van de eredivisie.

Van de zeven gespeelde wedstrijden heeft NAC zes keer op eigen veld gespeeld. De competitieleider van de KNVB was de nieuwkomer goed gezind. Trainer Ten Cate had een andere mening. ,,Alle credits gaan naar de spelers. De jongens doen momenteel dingen die ik niet voor mogelijk had gehouden. Ze barsten van het zelfvertrouwen. Het is een lekker groepie.''

Lekker of niet, de selectie van NAC heeft een tekort aan balvaardigheid. De opportunistische tactiek is een noodzakelijk kwaad. Alleen de Braziliaanse tiener Sergio beschikt over een verfijnde techniek. Hij raakte vorige week geblesseerd en begon tegen Willem II op de reservebank. Bij een 1-0 tussenstand maakte Sergio zijn opwachting. De vroege openingstreffer kwam van de voet van Steyn, die de zoveelste dekkingsfout in de verdediging van Willem II koelbloedig afstrafte.

Pas in blessuretijd zorgde invaller Broers (de enige speler uit eigen kweek van NAC maar geboren in Oosterhout) voor de bevrijdende tweede treffer. Hij passeerde doelman Van Fessem (als enige geboren en getogen in Tilburg) met een schijnbaar ongevaarlijke schuiver. Steyn vierde zijn doelpunt met een halve ereronde. Na het eindsignaal volgde een collectieve hospartij. De spelers van NAC vierden de zege alsof ze de kampioensschaal hadden gewonnen.

Ten Cate waakte voor een euforische stemming, die de Bredase club in het verleden vaker parten speelde. ,,De supporters kunnen na 33 jaar een gigantische frustratie wegspoelen. De spelers werden met die emoties geconfronteerd. We moeten realistisch blijven. We moeten degradatie voorkomen. Meer eisen heb ik niet.''