Het vonnis

Doordat onze taxichauffeur zoveel haast had betracht, arriveerden we met onze zieke kat te vroeg in de dierenspoedkliniek. Een buldog wiens kaak een eindeloze, bloederige slijmdraad produceerde, moest eerst onder het mes.

Ik probeerde de tijd in de wachtkamer te doden met de lectuur van enkele, door tevreden klanten volgeschreven, plakboeken. De toon van de meeste brieven was buitengewoon monter, vooral wanneer de behandelde huisdieren zélf de pen ter poot hadden genomen.

,,Beste mensen'', schreef een wit poedeltje, ,,ik ben een niertje bij u kwijtgeraakt, maar het gaat sindsdien weer reuze goed met mij. De blafgroetjes.'' En een kater liet ons weten: ,,Ik had een stuk plastic gegeten, maar u heeft mij goed geholpen en mijn wond is helemaal genezen. Ik kan u verzekeren dat ik zelfs alweer reuze ondeugend ben geworden. Hartelijk dank voor de behandeling, een lieve kattenpoot van...'' (Om redenen van privacy laat ik de namen onvermeld.)

Ik weet zeker dat ook onze poes een uitzinnig blij bedankbriefje zou hebben geschreven als de dierenarts een wonder bij haar had kunnen verrichten, maar daar was geen denken aan. De nieren wilden niet meer. En als een kat eenmaal last krijgt van zijn nieren, kun je de Grote Kattenmepper al in de verte horen grijnslachen.

De jonge dierenarts luisterde aandachtig naar onze ervaringen, en was zo diplomatiek om ons zelf het doodvonnis te laten uitspreken. Toen pakte hij de spuiten. Meervoud – inderdaad. Hoe bedroefd de katteneigenaar ook is, hij moet er altijd op aandringen dat de dierenarts twee spuiten geeft. Eén om de kat te verdoven en één finale injectie. Als de eerste spuit overgeslagen wordt – ik ken een geval waarin het zelfs geweigerd werd – lijdt de kat nodeloos veel.

Maar deze dierenarts verstond zijn vak en liet onze kat zó vredig inslapen dat ik bijna zin kreeg met haar mee te gaan naar de Elysische valleien. Dan was ze ook niet zo alleen geweest.

Toen alles achter de rug was, vroeg de arts ons: ,,Wilt u een individuele of een collectieve crematie of een begrafenis? Of moeten we haar meegeven aan een destructiebedrijf?''

Omdat je op zulke momenten de neiging hebt het hele leven als één groot, inhalig destructiebedrijf te zien, besloten we tot collectieve crematie. Er is in Amsterdam een Dierencrematorium waar ze voor 65 gulden zo'n crematie uitvoeren.

Is er een duidelijker bewijs dat er wel degelijk terreinen zijn waarop de beschaving voortschrijdt? Toen we twintig jaar geleden onze eerste kat moesten laten inslapen, vond de dierenarts het vanzelfsprekend dat we er niet bij bleven. ,,U kunt wel gaan'', zei hij, alsof hij op het punt stond een illegale abortus te plegen. Het lijkje zou hij wel `bij het afval' zetten.

We kwamen laat thuis van de dierenspoedkliniek. We deden de deur open en we hoorden niets, helemaal niets. Dat was het moeilijkste moment.