Greene en Jones oppermachtig op koningsnummer

De gouden medailles op de 100 meter konden Marion Jones en Maurice Greene zaterdagavond niet ontgaan. Toch hadden de snelste mensen ter wereld veel last van zenuwen en sliepen ze de nacht voor de finale slecht. Beiden debuteerden immers op de Olympische Spelen. ,,De mensen beseffen niet wat voor een enorme druk dat geeft'', vertelde een stralende Jones. ,,Ik heb hier negentien jaar lang van gedroomd. En dan komt het allemaal op één dag aan, één race.''

Spannend waren de olympische koningsnummers niet. Maar het was prachtig om te zien hoe Jones en Greene de andere zeven finalisten in hun macht hadden en ze volledig overklasten. De voorsprong van de 27-jarige Greene, 0,12 seconden, was de grootste op de Olympische Spelen sinds de overwinning van Carl Lewis in Los Angeles '84. De tijd van 9,87 was tevens de snelste van dit seizoen.

De 25-jarige Jones, die 10,75 liep, bleef de nummer twee zelfs 0,37 seconden voor en dat was sinds de invoering van de elektronische tijdwaarneming niet vertoond. Zelfs niet door de legendarische wereldrecordhoudster Florence Griffith-Joyner. Jones: ,,Iemand vroeg me waarom ik me op de laatste meters niet had gespaard voor mijn latere onderdelen. Sparen? Wat nou sparen? Dit zijn de Olympische Spelen, dan geef je alles wat je hebt!''

De sprintkampioenen vertelden na afloop over de spanning die ze hadden gevoeld voor hun olympische debuut. ,,Ik kon afgelopen nacht niet slapen. C.J., mijn man, zei dat ik mijn ogen moest dicht doen. Ik doe mijn ogen dicht, zei ik, ik val alleen niet in slaap'', aldus Jones. Nadat ze de finish had gepasseerd, moest ze eerst lachen en daarna huilen. Met twee vlaggen in haar hand liep ze de ereronde, met de Amerikaanse en met die van het staatje Belize, het vaderland van haar moeder.

Greene had vorige week samen met vriend en ploeggenoot Ato Boldon in een Ferrari nog relaxed langs de stranden van Sydney gereden. ,,Ik leek rustig, maar dat was maar schijn'', bekende de sprinter. ,,Ik kon helemaal niet slapen, ik kon niet eten. Ik kon nergens anders aan denken dan aan mijn race.'' Hij wist tijdens het volkslied op het erepodium met moeite zijn tranen te onderdrukken. Vier jaar geleden had Greene op de tribune in Atlanta tijdens de olympische 100 meter nog gehuild van verdriet, omdat hij zich niet had weten te kwalificeren.

Greene kon zijn feestje vieren samen met ploeggenoot Boldon, die tweede werd. De atleet uit Trinidad zei dat Greene hem en de andere sprinters had ,,vernietigd''.

In de `achterhoede' bij de vrouwen miste Merlene Ottey op slechts éénhonderdste van een seconde het brons. Het zou de achtste olympische medaille van de 40-jarige veterane zijn geweest. De Jamaicaanse werd met nog minder dan een tel verslagen door een landgenote, Tanya Lawrence, wier grote idool vroeger Ottey was.

Toch was Ottey na afloop niet echt teleurgesteld over haar vierde plaats. Ze mocht pas weer in juli aan wedstrijden meedoen, nadat ze een jaar geschorst was geweest wegens dopinggebruik. Ottey won veel in haar carrière, maar nooit een olympische titel. In Atlanta eindigde ze op de 100 meter precies gelijk met Gail Devers, maar de Amerikaanse atlete kreeg het goud.

Jones heeft haar eerste gouden medaille binnen en ze wil er nóg vier. Veel wilde ze er na de 100 meter niet over zeggen. ,,Mag ik hier even van genieten?'' Collega-winnaar Greene, die alleen nog op de 4100 meter zal starten, wenste haar later veel succes. ,,Ik zou het niet willen proberen'', zei Greene over het zware programma van Jones. ,,Ik was al flink moe toen ik vorig jaar bij de WK de 100 en 200 meter moest lopen.''