Column

Pushond (slot)

Niet snel zal ik u verwijzen naar een kappersblaadje als Nieuwe Revu, maar deze week staat er een alleraardigst stuk in over het ontgroenen bij het Utrechts Studenten Corps. Een handige journalist heeft zich als student onder de feuten gemengd en schrijft daar een prachtig artikel over. Ook nu weer de vaste rituelen: met voeten op hoofden staan, mensen in een bad met visafval gooien, vernederen, afbeulen, etc. Tijdens het lezen van dit zeer goed geschreven artikel vroeg ik mij af hoe de ouders van die jongens dit vinden? Ik bedoel de ouders van de beulen. Zijn ze trots dat hun zoontje dat allemaal kan? Wat is die opvoeding toch lekker gelukt!

Het Amsterdams Studenten Corps had dit seizoen bijna de primeur van de eerste studentendode. Een meisje viel twee weken geleden van een balkon tijdens de Insmijt, een ritueel waarbij de nieuwe leden vanaf een balkon via een zeil naar beneden worden geflikkerd. Er hing wel een vangnet, maar dat zat vast met een stukje sisal. En dat brak. Het meisje lag een paar uur in coma. Of dat laatste door de val kwam is niet bekend. Het kan ook gewoon door de drank zijn geweest. Voor hetzelfde geld was de lieve schat hartstikke dood geweest en had de Senaat de jacquetjes en zwarte mantelpakjes weer uit de kast kunnen halen. Ze adverteren dan wel altijd heel chique in deze nette krant en nemen een paar dagen rouw aan. Het zijn echt keurige jongens en meisjes. Goed opgevoed. Ze weten hoe het hoort.

Mij is de laatste weken vaak de vraag gesteld of ik tegen studentenverenigingen en ontgroenen ben. Natuurlijk niet. Volgens mij kan ontgroenen zelfs hartstikke leuk zijn. En het hoeft ook niet soft, maar je schoen door een oververmoeid kind laten likken is toch gewoon fascistisch? Inmiddels heb ik verhalen gehoord die ik niet eens op durf te schrijven. Die gaan zelfs mij te ver! Elke corpsbal kent de meeste anekdotes en weet dat ze waar zijn! Ze zijn mij zo vaak bevestigd, maar...`je hebt het niet van mij!!!'

Het televisieprogramma B&W wilde afgelopen week aandacht aan de gruwelijke ontgroenings-excessen besteden, maar dat ging niet door. Niemand durft er namelijk in het openbaar over te praten. Geen enkele student wil op de televisie. En de enkeling die wel durfde, werd door de vereniging teruggeroepen en bedreigd met sancties! Laf? Ja! Wees dan een kerel en leg even uit waarom je slaat, schopt en psychisch vernedert.

Maar goed, ik stop er mee. Deze verbaasde knor houdt er mee op. Het heeft al genoeg inkt en papier gekost. Ze gaan hun gang maar. Bij de volgende dode stuur ik wel een bloemetje!

Een ding moet ik nog wel even rechtzetten: in mijn eerste Pushond van 9 september j.l. rakelde ik nog een keer het hockeystick-incident van de vroegere hockey-international Jaap V. op. Ik schreef een verhaal op dat ik al jaren ken. Er was een hockeybal op een kale kop van een feut gelegd, Jaap zou slaan, sloeg mis en de student ging knock-out. Ik checkte dit verhaal nog even bij wat vrienden en schreef het op. Gisteren ontving ik een uiterst vriendelijke brief van Jaap. Daarin schrijft hij dat de feiten in de loop der jaren wel wat aangedikt zijn. Wat is er op 18 september 1962 gebeurd? Er was een plastic bekertje op het hoofd van een zekere Eric geplaatst, Jaap zou dat er afslaan met een rieten wandelstokje, sloeg mis, de jongen in kwestie was niet bewusteloos, maar had een bloedende wond van hooguit een centimeter. Jaap schaamt zich hiervoor diep, vindt dat hij terecht veroordeeld is en heeft die straf uitgezeten. Bijna veertig jaar later wordt hij echter nog steeds door dit incident achtervolgd en de feiten zijn inmiddels behoorlijk verdraaid. Het rietje werd een hockeystick, het bekertje een hockeybal en de hoofdwond werd een bewusteloze student. Onzin dus. Ik bied dan ook openlijk mijn excuses aan Jaap aan. Duizend keer sorry voor het feit dat ik deze borrelpraat zo klakkeloos heb opgeschreven.

Hoe het komt dat ik deze fout gemaakt heb? Nooit gestudeerd!