Islamitisch zwemmen in Egypte

Moslim-vrouwen hoeven niet meer bang te zijn dat ze bij het baden de lage lusten van vreemde mannen wekken. Het shari'a-badpak verhult hun delicate vormen.

Als reusachtige pinguins doemen ze op uit de golven, de tientallen van top tot teen in het zwart gehulde vrouwen die zojuist een duik hebben genomen en die nu druipend hun plekje weer opzoeken onder een parasol. Dit is het overvolle strand van Agami, de meest populaire badplaats onder gewone – arme Egyptenaren aan de Middellandse Zee. Vrouwen in het conservatief islamitische Egypte mogen zwemmen, maar ze moeten bij mannen geen `verkeerde gedachten' opwekken.

Daarom ook staan de gezichten van de vrouwen en meisjes, eenmaal op het droge, opeens weer ernstig. Ze moeten voorkomen dat de plakkende kleding hun lichaamsvormen onthult, en daarmee hun `schaamte'. De meest gekozen oplossing is het shirt met lange mouwen ter hoogte van hun borsten tussen duim en wijsvinger naar voren te houden, tot het droog is.

Maar misschien hoeft dit binnenkort niet meer, dankzij de nieuwste vinding van de groeiende `religieuze industrie' in Egypte: het `shari'a-badpak'. Dit zwemtenue is `islamitisch verantwoord' en laat alleen het gezicht, de nek, voeten en handen onbedekt. Het concept bestond al langer, maar sloeg pas dit jaar echt aan. Tientallen verschillende modellen in uiteenlopende kleuren zijn er in de warenhuizen van Kairo en Alexandrië te krijgen.

Het badpak dat zich houdt aan de shari'a, het islamitisch recht, past in een trend binnen de islamitische wereld waarbij tal van moderne producten en bezigheden worden `geïslamiseerd', dat wil zeggen toegankelijk gemaakt voor moslims met een conservatieve levenshouding. Het is niet zo dat dezer dagen merkbaar meer vrouwen zich sluieren. Maar wel dat er voor degene die zich sluieren, een `islamo-markt' aan het ontstaan is. Luxe restaurants en bioscopen houden plekken vrij voor vrouwen zodat ze niet naast vreemde mannen hoeven zitten en er komen steeds meer modieuze sluiers, hoofddoeken en ruim vallende gewaden. Saoedi-Arabië probeert spektakelfilms à la Spielberg te produceren over het islamitische verleden. En Iran is de markt op met Leila, een variant op de Barbie-pop maar dan zonder minirokjes en make-up, en al helemaal zonder die camper waar de ongetrouwde Barbie met haar vriend Ken nog wel eens in duikt.

Op het strand van Agami zegt Maha wel oren te hebben naar het nieuwe shari'a-zwempak. Ze is een meisje van zeventien dat in een biscuitfabriek werkt in Mansoura, honderd kilometer zuidelijker, en met haar collega's op het jaarlijkse personeelsuitje naar de zee is. ,,Nu moeten we speciaal oude kleren meenemen om in te zwemmen, en dan naar de bus om ons om te kleden. Het is een enorm karwei om al dat zout en vuil uit die kleren te krijgen'', zegt Maha. ,,Maar het badpak moet natuurlijk wel halal zijn'', voegt ze er direct aan toe: islamitisch geoorloofd. ,,Ik zal absoluut nooit zoiets dragen als zij'', en ze wijst afkeurend over het hek naar het belendende privé-strand, dat vol ligt met Egyptische vrouwen in badpakken en bikini's. ,,Dat gaat in tegen onze tradities.'' Een mannelijke collega van Maha valt haar bij: ,,Die vrouwen daar, dat zijn hoeren.''

Ambulante badpakverkoper Hani komt net van het privé-strand vandaan gelopen. ,,Hoeren? Ach. Iedereen moet zoiets voor zichzelf uitmaken.'' Hani heeft het nieuwe badpak nog niet in zijn assortiment. Veel zal het niet uitmaken voor de verkoop, denkt hij. Nu verkoopt hij veel bikini's en topjes aan vrouwen die ze onder hun kleding dragen, om te voorkomen dat hun tepels doorschijnen.

Strandwacht Muhammed heeft nog nooit gehoord van het nieuwe badpak, maar is direct voorstander. Muhammed komt bij wijze van spreken nauwelijks toe aan het redden van drenkelingen, zo druk heeft hij het met incidenten in het water tussen flirtende puberjongens en boze familieleden van meisjes en vrouwen. ,,De hele dag speel ik politieagent en verzoener.''

Hoe moeilijk veel Egyptische mannen het hebben met vrouwenlichamen, bewees een ander incident vorig weekend bij een dorpje iets ten westen van Agami. Daar mocht een vrouw van haar echtgenoot alleen de zee in, als ze dat in alle vroegte deed op een verlaten strand, en geheel gekleed inclusief schoenen. Een gemene onderstroom kreeg de vrouw te pakken en het gewicht van haar kleding dreigde haar naar beneden te sleuren. Wanhopig zwaaide ze om hulp. De dienstdoende strandwacht kwam aanrennen maar werd tegengehouden door de echtgenoot, die zelf niet kon zwemmen: niemand mocht zijn vrouw aanraken. Gelukkig voor de vrouw kwam toen een tweede strandwacht aanrennen. Terwijl de eerste strandwacht en de echtgenoot met elkaar op de vuist gingen, redde de tweede strandwacht de vrouw van een wisse verdrinkingsdood. Deze tweede strandwacht nu is door de burgemeester van het dorpje veroordeeld tot een geldboete, wegens het `ongeoorloofd aanraken van een vrouw'.