Australië koestert tropische paling

Sydney sloot deze week een nieuwe held in de armen: een 22-jarige zwemmer uit Equatoriaal Guinee die blij was dat hij dinsdag in het Aquatic Centre niet verdronk. Een aanwinst of een aanfluiting?

Geen dag ging deze week voorbij of zijn beeltenis sierde de sportpagina's van Australische kranten. Waar Eric Moussambani de afgelopen dagen ook kwam of ging, overal dromden journalisten samen om een glimp, of beter: een woord, op te kunnen vangen van de exotische zwemmer die in Sydney voor het eerst een vijftigmeterbad indook.

In januari leerde Moussambani zwemmen, acht maanden later volgde deze week zijn olympisch debuut. In de series van de 100 meter vrije slag, het koningsnummer van de zwemsport, kwam hij dinsdag tot een lachwekkende 1.52,72, oftewel ruim 55 seconden boven het wereldrecord van Pieter van den Hoogenband. Moederziel alleen, ook dat nog, nadat zijn tegenstanders, de Nigeriaan Karim Bare en de Tadzjiek Farkhood Oripov, beiden waren gediskwalificeerd wegens een valse start.

Na afloop stond Moussambani tot zijn schrik oog in oog met een horde verslaggevers. Ze wilden alles weten van de tropische verrassing. "De eerste baan ging nog wel, maar in het tweede deel begon ik ongerust te worden", vertelde Eric the Eel (Eric de Paling). "Ik dacht dat ik het niet zou redden. Plotseling gingen de toeschouwers achter me staan. Zonder hun steun had ik het niet gered. Ik was trots toen ik aantikte."

Langs de badrand liepen de meningen uiteen na het geploeter van de zwemmer die blij mocht zijn dat hij niet verdronk. Sommige topzwemmers en coaches noemden het optreden een belediging van de sport, anderen prezen de ware geest van de Olympische Spelen. Eén ding is zeker: Eric Moussambani is een waardig opvolger van Eddy the Eagle Edwards, de Engelse schansspringer die twaalf jaar geleden uitgroeide tot de clown van de Winterspelen in Calgary.

`Uitwassen' als die met Moussambani zijn onlosmakelijk verbonden met Olympische Spelen. Het Internationaal Olympisch Comité (IOC) stelt zich, in de geest van de olympisch gedachte `deelnemen is belangrijker dan winnen', op het standpunt dat elk land minimaal één atleet moet kunnen afvaardigen op willekeurig welk onderdeel. Moussambani kreeg, evenals zijn landgenote Paula Barila Bolopa, een wildcard voor de 100 meter vrije slag.

Bolopa kwam gisteren in actie. In de series van de 50 meter vrije slag zette de 18-jarige Afrikaanse, tot grote hilariteit van het publiek, een tijd neer van 1.03,97. Ter vergelijking: in de avonduren verbeterde tweevoudig olympisch kampioene Inge de Bruijn haar wereldrecord in de halve finales tot 24,13.

Equatoriaal Guinee ligt, zo weet iedere Australiër inmiddels, in West-Afrika, volledig ingeklemd door Senegal. Eén wedstrijdbad (twintig meter) en zeven zwemmers telt de voormalige Spaanse kolonie. Twee van hen zijn dezer dagen in Sydney, en zowel Moussambani als Barila Bolopa heeft al laten weten over vier jaar in Athene opnieuw van de partij te zullen zijn.

Badpakkenfabrikant Speedo maakte handig gebruik van de hype rondom de zwemmer die zich gewillig liet meevoeren door de euforie. Een dag na zijn olympisch debuut stond de Australische firma, vergezeld door een batterij camera's en fotografen, bij hem op de stoep in het olympisch dorp om hem een Fast Skin-pak te overhandigen.

Als tegenprestatie dook een zielsgelukkige Moussambani een nabijgelegen zwembad in, en zei hij naderhand keurig wat de gulle gever hem kort daarvoor had ingefluisterd: "Ik denk dat dit pak mijn prestaties ten goede komen."

Wat Ad Roskam betreft had Moussambani in Equatoriaal Guinee mogen blijven. "Deze extremen hebben niets met sport, en dus niets met de Olympische Spelen te maken", zegt de teammanager van de Nederlandse zwemploeg.

"Wie zegt dat sport verbroedert en naties dichter bij elkaar brengt, zou ik willen adviseren om eens een dagje te gaan picknicken op de hei of lekker te gaan mens-erger-je-nieten."