Column

Supporter

Het is bijna half twaalf. Je hebt twee soorten olympische tranen. Het zoete nat van de winnaars en het zoute water van de verslagenen. Ik zie op dit moment de zilte huilbui van de waterpolomeisjes. Nippertje, nippertje! Dat heet sport. Ik zag vanochtend Duitse hockeytranen. Het was vorbei. Schluss! Op dat zelfde moment maakten de Nederlandse dames een ererondje. Mag dat wel? Ererondje na plaatsing in de finalepoule? Is dit niet de devaluatie van het ererondje? Mogen er niet alleen ererondjes gelopen worden na het behalen van het goud? Er is al zo'n applaus-ontwaarding. In het theater moet je het tegenwoordig wel heel bont maken wil het publiek aan het einde van de voorstelling niet gaan staan! Maar ik vind dat het ererondje een beetje in ere hersteld moet worden. Dus bij goud doen we de klassieke ereronde, bij zilver een vrolijk hupsje richting catacomben en bij brons een bescheiden zwaaitje.

Het toernooi wordt wel leuk op dit moment. De wedstrijden zijn weer gezellig bloedstollend. Zo'n partijtje waterpolo was natuurlijk schitterend. Spannend tot op de laatste seconde. De hockeydames houden ook steeds de spanning er goed in. Ze komen 1-0 voor, je gaat even koffie zetten en je bent nog niet in de keuken of het is alweer 1-1. Volgens mij houden de dames zielsveel van mijn broer. Die vindt dat namelijk altijd het leuke aan sport. De adrenaline moet het bloed in zijn aderen verdringen. Dan is het pas gezellig. Zal Dennis van der Geest gehuild hebben? Hoorde op de radio dat hij oliedom deed. Toch wint geen enkele huilbui het van die van Ronald de Boer. Die heeft zo schitterend gejankt. En gisteren is hij weer snikkend in Glasgow aangetroffen. Het gaat namelijk slecht met Ajax. Nee, daar huilt hij niet om, maar zijn aandelen waren zeventien procent gezakt!