Lege tafels bij cateraars van de revolutie

Praag maakt zich op voor de demonstraties tegen het IMF en de Wereldbank. Zowel de demonstranten als de autoriteiten zijn nog onwennig. ,,Voor ons is dit de eerste keer''.

Viktor Piorecký wil met niemand praten. Niet met president Havel die zaterdag zijn burcht beschikbaar stelt voor een ontmoeting tussen voor- en tegenstanders van globalisering. Niet met de politie van Praag die wil weten wat de demonstranten precies van plan zijn. En zeker niet met de bazen van het Internationale Monetaire Fonds (IMF) en de Wereldbank die in de Praagse wijk Vysehrad hun jaarvergadering houden. ,,Instanties deugen niet''.

Piorecký, 21 jaar, kort haar met twee dunne lange staartjes in de nek, rode fleece, is woordvoerder van de anti-globalisering-organisatie Inpeg. Zijn organisatie denkt dinsdag vele tienduizenden betogers op de been te brengen. In zijn woorden klinken oude revolutionaire echo's, erg scherp geformuleerd zijn ze niet: er is geen echte democratie en het volk moet aan de macht.

De jonge Tsjech is anarchist, maar dan niet zoals de Westerse anarchisten, de syndicalisten die een nieuwe maatschappij willen bouwen met de vakbonden als basis. ,,Wij zijn meer ecologen. Hier in Tsjechië staan ecologen en vakbonden lijnrecht tegenover elkaar. De bonden willen de grote vervuilende bedrijven openhouden terwijl wij ze natuurlijk juist dicht willen gooien''.

Inpeg is een internationale beweging waarin de Tsjechen zelf slechts een kleine groep vormen. Hooguit 25 procent, zegt Piorecký. Actievoeren is nog betrekkelijk nieuw in zijn land. ,,Voor ons is dit de eerste keer''. Hij is gespannen, maakt zich zorgen over `groene nationalisten' en `jonge communisten' die zich in de acties willen mengen. Met dat soort lui wil Inpeg niets te maken hebben.

Toch denkt Piorecký dat de grote demonstratie die aanstaande dinsdag in Praag zal plaatsvinden minstens 20.000, maar misschien wel 25.000 demonstranten zal aantrekken. Uit het buitenland komen alleen al 16.000 anti-globalisten. Ze zullen in verschillende groepen optrekken naar het congrespaleis van Praag en proberen de internationale kapitalisten van de buitenwereld af te snijden. De betogers willen vreedzaam demonstreren. Maar confrontaties worden niet uitgesloten. Journalisten wordt aangeraden kogelvrije vesten aan te trekken.

De Tsjechische media hebben het over weinig anders dan de op handen zijnde veldslag. Kranten berichten van ziekenhuizen die alle niet spoedeisende operaties hebben afgezegd om capaciteit te scheppen voor mogelijke slachtoffers. De televisie toont beelden van bussen uit de provincie die ladingen onwennige plattelandsagenten naar de hoofdstad voeren. Met hun plunjezak over de schouder kijken ze lachend in het oog van de camera, klaar als een soldaten voor de oorlog.

Het ministerie van binnenlandse zaken, dat net zo min met de demonstranten praat als andersom, laat niets aan het toeval over. De stadspolitie is van een nieuwe, moderne uitrusting voorzien en speurt op blinkende motorfietsen de buitenwijken af op zoek naar groepjes onruststokers. De jonge Tsjechische democratie staat voor een enorme vuurproef: de hele wereld komt juist hier demonstreren tegen de `perfide' wereld van het kapitalisme.

Het centrum van Praag is tegenwoordig van de toeristen en dat blijft het ook tijdens de jaarvergadering van het IMF. Groepen Amerikanen, Britten, Duitsers en Israeli's sjokken onverschrokken achter hun gidsen aan. Twee bleke agenten, die de ingang van de Mac Donalds op het Wenceslasplein moeten bewaken, loeren in de menigte. Klaar om in te grijpen. Op ieder straathoek staan minstens vier dienders. Iedereen houdt iedereen in de gaten.

Van de gevreesde demonstranten is in het centrum nog weinig te merken. Het tentenkamp dat de overheid voor de demonstranten heeft laten inrichten in het enorme Strahov stadion is nog nagenoeg leeg. Geen wonder, vinden de anti-globalisten. ,,De herinnering aan Chili ligt nog vers in het geheugen''.

Op een verlaten scheepswerf proberen actievoerders uit verschillende landen een eigen `convergence centre' in te richten.

,,Als de mensen moe zijn, of als het uit de hand gelopen is, is het goed dat er een plek is waar ze op verhaal kunnen komen'', vertelt de Nederlander Wim Vrij. Hij is één van de koks van de Federatie Rampenplan. Vorige week stonden ze dertig uur aan de grens omdat een Tsjechische douanebeambte had ontdekt dat de Nederlanders geen NL-sticker op hun actiebus voerden. Ook aan de grens zijn ze nerveus.

De opkomst valt tot nog toe tegen. Bert Wakeren ziet het allemaal even niet meer zitten. Hij had gehoopt toch zeker voor 2.000 demonstranten te kunnen koken. De Nederlandse koks koken vegetarisch en verwerken uitsluitend natuurvriendelijke producten. Ze zijn de cateraars van de revolutie. Van de top van Amsterdam tot de nucleaire transporten in Duitsland. Maar de locatie van de met spinnenwebben behangen scheepshal maakt hem niet bepaald vrolijk. ,,We mogen al blij zijn als er honderd mensen komen eten''. De koks maken zich zorgen dat ze in Praag financieel het schip ingaan.

Op het landje langs de Moldau waar de scheepswerf ligt staan ook wat vervallen loodsen met onder meer een rommelmarkt en een paar garages. Een perfect decor voor een Duitse krimi. De eigenaar van de motorfietsenshop `Black Race' poetst dreigend zijn Harley Davidson. Hij moet niets hebben van het handjevol activisten dat met geblokte hoofddoeken, diverse soorten oorringen en Indianen poncho's door de bosjes loopt. De komende nachten blijft hij in zijn winkel slapen. ,,En als ze aan mijn Harley komen'', wijst hij op een blinkende motorfiets die voor de deur staat, ,,schiet ik ze voor hun kop''. Aan de vooravond van de grote jaarvergadering van het IMF en de Wereldbank is iedereen nerveus. De scholen zijn de komende dagen dicht. Veel Pragenaren hebben een extra reisje naar de zon geboekt.