Konijn in muzikaal landschap

Hè, Hè. Eindelijk eens een spelletje waarin je niet als een gek om je heen hoeft te schieten of achter het stuur hoeft te kruipen van een veel te snelle auto. Ook geen gezoek naar zwaarden en sleutels of het stellen van vragen aan mysterieuze voorbijgangers.

Vib Ribbon is simpel. Zo simpel zelfs dat het volkomen anders oogt dan alle andere spelletjes voor de PlayStation en andere spelcomputers. Nu eens geen boeiende bijna echte werelden of realistisch getekende karakters. De makers van het spel, eerder scoorden ze een hit met PaRappa the Rapper, hebben zelfs geen kleur gebruikt. Speel het en de televisie krijgt een egaal zwarte achtergrond met daarop een primitief getekend poppetje van witte lijntjes op een eenvoudige tweedimensionale hindernisbaan die zich vormt op ritme en klank van muziek.

Het bedienen van een spelcomputer is vaak lastig voor wie er niet mee is opgegroeid. Wil je als Lara Croft een gevecht overleven, dan zul je tientallen knopcombinaties moeten kennen. Wie ze niet uit zijn hoofd kent en razendsnel weet uit te voeren, kan het wel schudden.

Waar vingervlugheid in Tomb Raider en de honderden andere vechtspellen een middel tot een doel is, is het in Vib Ribbon op een prettige manier bijna een doel op zich geworden. In Vib Ribbon gaat het namelijk om muziek. Heerlijk aanstekelijke Japanse popdeuntjes à la Pizzicato Five bepalen het verloop van het spel.

De wereld van Vib Ribbon bestaat uit driehoekige kuilen, zigzag perkjes, blokken en cirkelvormige glijbanen. Deze vormen doen zich voor op de lijn waarover je een figuurtje moet voortbewegen (het lijkt op de tekenfilmpjes van La Linea). De muziek bepaalt welke vormen voor je opdoemen. Van alle toetsen onder je vingers heb je er maar vier nodig, een voor elk van de vormen uit het spel.

Hé, kijk uit, daar komt een blok – druk op het juiste moment op de juiste toets en je bent er overheen. Hola, een driehoekkuil, dat is mijn andere vinger – het poppetje krijgt lange benen en stapt er over heen. En zo verder tot je het einde hebt bereikt.

Dat een zo banaal spelletje zo pakkend kan zijn, komt vooral door het wezentje Vibri dat zich namens jou over die lijn beweegt. Het is schattig harkerig getekend als het werk van een kind op een schoolbord.

Vibri begint als een menselijk konijntje en iedere keer dat je met succes voorbij een opgeworpen vorm komt, verschijnt er een stipje in een stralenkrans rond je hoofd. Gaat het twaalf keer achter elkaar goed, dan bereik je een hogere zijnsvorm: je wordt een elfachtig persoontje met een manteltje en iets kronigs op het hoofd. Het geeft ook extra behendigheid. Maar strand je op een hindernis, druk je net te laat of verdorie toch op het verkeerde knopje, dan ben je de punten uit de krans weer allemaal kwijt. Gaat het vaker mis, dan begin Vibri te trillen – wat het springen veel moeilijker maakt. Blijf je stuntelen, dan degenereer je eerst naar een soort kikkertje en vervolgens tot een slakje met een tv-hoofd. Maak je dan nog een paar fouten dan ga je dood. Nee hoor, ik ben niet echt dood, troost Vibri dan opgewekt, maar je moet wel snel nog wat meer gaan oefenen.

Wie de vier basisbewegingen beheerst kan zijn lol op in de volgende werelden waar combinaties van vormen vragen om het snel in de juiste volgorde indrukken van de knoppen. Ook de snelheid waarmee de figuren op de lijn verschijnen wordt steeds hoger.

Het allerleukste van dit spel is de mogelijkheid er een cd van jezelf in te doen en je een weg te banen door een landschap dat zich vormt op de tonen van je favoriete muziek. Een klassieke smaak geniet de voorkeur, want een beetje rockgroep roept een boeiend maar ondoordringbaar woud van vormen op.

Vib Ribbon. Voor Sony PlayStation. Prijs 60 gulden.