G'day mate

Al bijna dertig jaar doet Bill Colwell verslag van het internationale hockey. Eerst voor The Observer, later voor The Independent. Waar ook ter wereld met een stuk hout tegen een bal wordt geslagen, daar is Bill. En waar Bill is, daar is zijn vrouw Jane. Als een eeneiige tweeling reizen ze de wereld rond. Ook al bestaat hun bijdrage vaak uit niet meer dan vijftien regels. The Independent kijkt niet op een paar centen. Jane houdt de statistieken bij, telt het aantal woorden en spelt de namen voor haar echtgenoot. Die verwerkt het aangereikte materiaal tot een kort en bondig stukje, zodat Engeland op de hoogte blijft van het wel en wee in hockeyland. Bill is dezer dagen wat eenzaam. Want wat hebben de olympische bobo's besloten? Jane krijgt geen accreditatie! Ruimte zat in het stadion, maar voor de Engelse grand lady of hockey is kennelijk geen plaats. Alsof dat al niet erg genoeg is, laten ook de prestaties van de Britse mannen- en vrouwenploeg te wensen over. Twee punten na zes wedstrijdjes hebben ze bijeen gesprokkeld. Maandag was tot dusverre de zwartste dag voor Bill. GB ging met 8-1 over de knie bij een voormalige kolonie, Pakistan. Als een geslagen hond liep Bill na afloop naar de perstent. Ik wilde hem even opmonteren, maar de Engelse senior-editor was me te snel af. ,,Don't talk to me'', bromde hij, terwijl even verderop een aantal Pakistaanse collega's, met een satanische glimlach op het gezicht, aanstalten maakte om een vreugdedansje in te zetten. Toen Bill uit het zicht verdwenen was, wist ik het zeker: The Sydney Games zijn niet het toernooi van Bill Colwell.