Fascinerend gevecht tussen mastodonten

De zwaarste deelneemster aan de Spelen met 139 kilo en 38 gram veroverde vandaag een bronzen medaille bij het gewichtheffen op de Olympische Spelen. Topsport of kermisvermaak?

De toeschouwers in het Convention Centre zullen vandaag hebben getwijfeld of ze getuige waren van ordinair kermisvermaak of een sport voor mismaakte vrouwen. De superzwaargewichten bij het gewichtheffen leverden weliswaar een fascinerend gevecht om de olympische titel, maar een prettig gezicht was het allerminst. De Chinese Meiyuan Ding sleepte een lichaam van ruim honderd kilo naar het podium om met drie wereldrecords (135 kilo trekken, 165 kilo trekken en stoten en driehonderd kilo in totaal) de gouden medaille te veroveren. Ze versloeg daarbij twee mastodonten van ver boven de honderd kilo.

De mannelijke verslaggever waande zich soms een voyeur bij het aanzien van de kunstjes van vrouwen die zich nauwelijks nog als vrouwen kunnen presenteren. Dat is natuurlijk een vooroordeel als we de pas 17-jarige Cheryl Haworth mogen geloven. De Amerikaanse winnares van het brons is met haar 139 kilo en 38 gram veruit de zwaarste deelnemer aan de Spelen en een fenomeen in eigen land. Als een kermisartiest trok ze dit jaar door de VS en Haworth was niet alleen in de tv-show van Jay Leno een gewillig slachtoffer van ranzige grappen. Het arme kind is er al aan gewend geraakt dat ze met grote regelmaat op straat wordt nagewezen.

De eerste aanblik is inderdaad schokkend. Op het podium in het Convention Centre in Sydney meldde zich een puber met een enorm hoofd, een imponerende stierennek, een biceps waar je kokosnoten mee kunt kraken en een stel poten als boomstammen. Het heeft even geduurd voor Haworth van dat ontzagwekkende lichaam is gaan houden, want ze groeide op in een maatschappij die dun als het schoonheidsideaal propageerde. ,,Natuurlijk heb ik wel eens kleding in modezaken gezien, die ik zou willen dragen en die me nooit zullen passen'', zei Haworth. ,,Maar ik voel me gelukkig in dit lichaam.''

Giechelend erkende de Amerikaanse dat ze nog nooit door een vriendje mee uit is gevraagd. Dat klinkt tragischer dan het voor haar is, want Haworth benadrukt dat haar sociale leven niet anders is dan van haar leeftijdgenoten. ,,Ik gedraag me niet anders dan andere meisjes van zeventien jaar, ik praat over dezelfde dingen.'' Ze ziet er alleen iets anders uit. Natuurlijk gebruikt Haworth haar volume wel eens om mannen te imponeren. Tijdens een bijeenkomst in het atletendorp in Sydney vertelde Haworth dat ze ooit de auto van een vriend in de parkeergarage had opgetild en hem had verplaatst.

De vriend rende vervolgens in paniek door de garage in de veronderstelling dat zijn wagen was gestolen. Je zou zijn gezicht hebben willen zien, toen Haworth hem opbiechtte dat zij de auto had verplaatst. ,,Het was maar een klein autootje'', sprak ze relativerend. Maar aan de talloze verzoeken van American footballspelers en basketballers om hen boven haar hoofd te tillen, voldoet ze niet. Al zou ze dat gemakkelijk kunnen. ,,Als sommige kerels lastig worden, daag ik ze uit armpje te drukken, hoewel ik daar niet eens zo heel erg goed in ben'', zei Haworth. ,,Dan zingen ze wel een toontje lager.''

Moeder Haworth zegt zorgvuldig te waken over het welzijn van haar imponerende dochter. Cheryl heeft twee zusjes, die de helft minder wegen dan zij. Als kind van zes jaar kreeg ze vanwege problemen met haar gezondheid geen voedsel binnen. Nadat haar amandelen werden verwijderd, viel Haworth ten prooi aan vraatzucht tot ze als meisje van dertien jaar voor het eerst een fitness-school binnenwandelde om sterker te worden voor het softball. De directeur stond aan de grond genageld, toen de kleine Cheryl met speels gemak een gewicht van 60 kilo optilde alsof het een broodje kaas was.

Gewichtheffen werd haar lot, want in die sport hoefde Haworth zich tenminste niet te schamen voor haar uiterlijk. Ze studeert aan de Savannah Arts Academy en de nummer drie van de Spelen zegt net zo goed te kunnen tekenen als gewichtheffen. Bij de mannen is het gewichtheffen wederom in diskrediet gebracht door Bulgaarse en Roemeense krachtpatsers, die op doping werden betrapt. De Roemenen mochten meteen naar huis en de Bulgaar Ivanov moest zijn zilveren medaille inleveren.

Uit voorzorg trokken de voor Qatar uitkomende Bulgaren zich vandaag terug voor hun gevecht in de categorie tot 77 kilo. Ze hadden buiten het Olympic Village gegeten en hadden nu last van diarree. Om dat excuus werd in de perszaal smakelijk gelachen. Geen wonder dat de Australische vice-president Sam Coffa van de International Weightlifting Federation het IOC nu al smeekt om de bezoedelde sport niet van de Spelen te verbannen, want sinds de Spelen in 1988 regent het positieve dopingtesten.

En zouden de vrouwen dan wel clean zijn? Olympisch kampioene Ding zei net als Haworth te vertrouwen op een uitgekiend dieet en een Spartaans trainingsregime. En de Poolse Agata Wrobel, die de zilveren medaille in de categorie boven 75 kilo veroverde, vertelde vandaag dat ze regelmatig op het gebruik van doping is gecontroleerd. Maar juist haar verschijning versterkte de afkeer van een sport, die vrouwen in griezelige robots kan veranderen.

Wrobel is slechts 19 jaar, al valt haar leeftijd niet te schatten. Haar lichaam is opgepompt tot een ruim 119 kilo wegende ballon, die met halters tot boven de 160 kilo stoeit. Tot aan haar laatste poging had Wrobel uitzicht op een gouden medaille. Maar toen de reuzin 170 kilo moest trekken en stoten bleef ze als versteend voor de halter staan. Met een grimas op haar vormloze gezicht, wierp ze de letterlijk te zware opgave van zich af. Het was de apotheose van de even boeiende als voor sommigen afstotelijke competitie voor de sterkste vrouwen ter wereld.