De wonderbril

Max en Vera liepen op straat. Ze gingen nergens heen. Ze liepen gewoon maar wat. Als je het maar lang genoeg volhield, gebeurde er vanzelf wat. Dat hadden ze inmiddels wel geleerd. Toen ze op de hoek van de straat kwamen, zagen ze ineens iets liggen.

Een bril.

Het was geen gewone bril, maar een bril met donker glas. Hij was zwart en het glas ook.

,,Een zonnebril,'' mompelde Vera. Het was een bewolkte dag. Misschien dat ze daarom niet zo enthousiast klonk. Ze keek om zich heen. Er was nergens iemand te zien die een zonnebril kon zijn verloren.

Max raapte de eenzame bril op. De bril was een stuk zwaarder dan hij had gedacht. Hij schrok er van. Het gekste was nog dat de bril een beetje stonk. Naar uien. Een uienbril, dacht Max somber, en hij gaf hem aan Vera. ,,Zet hem eens op,'' zei hij.

,,Hij is veel te groot,'' antwoordde Vera. Ze frunnikte wat aan de pootjes van de bril. Ze rook uien. Toen zette ze de bril op haar neus. Ze moest hem wel vasthouden, anders zou hij er meteen weer af glijden.

De glazen waren niet alleen zwart, ze waren ook vies. Het leek wel alsof Vera door een dikke rookwolk moest kijken. Maar wat ze zag, loog er niet om en ze kreeg er helemaal een warm hoofd van. Ze deed de bril snel weer af, poetste de glazen met een punt van haar jurk en zette hem weer op.

Max keek verbaasd toe.

,,Weet je wat ik zie?!?'' riep Vera nu. Ze danste van pret.

Max wist het niet. Nogal logisch, vond hij zelf. Vera keek door de bril en niet hij. Waarschijnlijk zag ze hem, Max. Want daar keek ze naar.

,,Je ziet mij,'' bromde hij nors.

,,Je staat in je blootje!'' joelde Vera. ,,Ik zie je in je blootje Max!''

Dat kon niet. Max had gewoon zijn kleren aan. Toch voelde hij zich een beetje verlegen worden.

,,De bril kijkt dwars door je kleren heen,'' ging Vera verder, ,,het is een wonderbril!''

,,Laat mij eens kijken,'' zei Max streng. Hij wilde de grote zwarte bril van Vera's neus plukken, maar ze sprong handig achteruit.

,,Zometeen,'' riep ze.

,,Ik geloof je niet hoor,'' zei Max. En hij deed weer stap.

,,Max, het is echt waar, ik zie je piemel!''

Max hield onmiddellijk zijn handen ervoor. Dat zag je voetballers ook altijd doen. De bal vloog dan altijd hoog over.

,,Nou zie ik hem niet meer,'' zei Vera vrolijk, ,,je hebt je handen ervoor. Flauwerd. Ik zie wel je navel.''

Max was nu zo nieuwsgierig dat hij zijn piemel vergat. Hij sprong op Vera af en griste de bril van haar neus.

,,Auw!'' riep ze.

Max zette snel de bril op. Hij zag niets, nou ja - dezelfde wolken die Vera eerst ook had gezien. ,,Ik zie niks,'' riep hij. Hij wilde de bril al woedend weggooien.

,,Je moet hem poetsen Max,'' zei Vera, ,,je hebt met je vette fikken aan de glazen gezeten.''

Max zette de bril af, poeste de glazen met wat spuug en zijn zakdoek en deed hem toen weer op. De wolken waren opgetrokken. Hij zag nu Vera's gezicht. Dat zag eruit zoals het er altijd uitzag. Gelukkig maar.

Toen deed hij een stap achteruit om haar helemaal te kunnen zien, en ja hoor - het was echt waar. Hij zag Vera in haar blootje. Haar jurk was helemaal verdwenen. Max deed de bril af.

,,We moeten naar de politie,'' zei hij langzaam, ,,deze bril is heel bijzonder. Misschien is hij wel van de burgemeester.''

,,Laten we dan meteen naar de burgemeester gaan,'' antwoordde Vera meteen, ,,eens kijken hoe die eruit ziet in zijn blootje!'' Dat was een geweldig plan en de burgemeester woonde hier niet ver vandaan, samen met zijn vrouw die heel veel poedels had. Max en Vera gingen er onmiddellijk op af.