Column

Supporter

Half twaalf. Jenny Thompson zwom net ook mee. Toen ze werd voorgesteld kwamen haar fans in beeld. Misschien waren het wel haar ouders. Of allebei. Ze hadden in elk geval een Jenny Thompson-spandoek bij zich. Verder was er nog een spandoek. Iets met Jezus. Dat zie je wel vaker bij die Amerikaanse sportsterren. Veel atleten zijn diep gelovig. Ze slaan regelmatig vlak voor de start een kruisje. Wat bidden ze dan? God sta mij bij? Zorg dat ik eerste word! En als er twee gelovigen staan? Moet God dan kiezen? Als de een katholiek is en de ander gereformeerd, dan is het voor God niet zo moeilijk. God is namelijk ook katholiek.

Maar wat gelooft een atleet? Dat geloven helpt? Zal de boogschutter Wietse van Alten ook gebeden hebben? Zal wel een schietgebedje geweest zijn.

Toch had ik een mooi visioen. Het overkwam me vlak voor de start van de finale honderd meter vrije slag dames. Opeens zag ik die lieve mevrouw Thompson in plaats van duiken in het water springen. En wat deed ze? Ze ging niet onder. Ze trok een sprintje over het water. Jezus, haar geestelijk coach, zei na vijftig meter: ,,Zo is het goed.'' Het laatste stuk zwom ze. De andere zwemsters lagen stil van verbazing, reporters waren hun stem kwijt en de meeste zenders toonden al de slow-motion van deze vliegende start. Ongelooflijk! Inderdaad ongelooflijk. De spelregels moesten erop worden nageslagen. Er stond van alles. Dit mocht, dat mocht niet, maar over lopen op het water stond niets. Ze kreeg dus goud. Later fluisterde Jezus in Jenny's oor: ,,Het werd gewoon tijd dat ik me weer eens een keer liet zien.'' Tot zover mijn visioen. De werkelijkheid liet zien dat Inge weer won. Of Inge in God gelooft? Geen idee. God gelooft in elk geval wel in Inge.