Moeders mogen niet sterven

Nog een maand, dan zou mijn moeder 85 worden. Groot feest, hadden we afgesproken, want 85 jaar moet worden gevierd. Helaas, ze heeft het niet gehaald.

Vorig jaar kreeg ze pijn in haar kaak. Ze zei er af en toe last van te hebben en dat was ook wel te zien. Ze klaagde nooit, dus moest er zeker iets aan worden gedaan. Misschien iets voor de tandarts. Die trok een ernstig gezicht. ,,Daar kan ik niets aan doen'', zei hij. ,,Ga maar naar de kaakchirurg in het ziekenhuis.''

Een maand later kon ze daar terecht. Intussen zag je haar gewicht verliezen. Misschien doordat ze wat ouder werd of omdat ze niet meer zo goed kon eten. Haar zussen werden na hun tachtigste allemaal steeds dunner. En, zoals ze zelf zei: ,,Dan krijg ik zo toch nog een aardig figuurtje op mijn leeftijd.''

Maar wat bleek? Ze had een tumor in de kaak, die bij nader onderzoek kwaadaardig bleek. Haar tong was ook aangetast. Een klap in ons gezicht. Ze had nooit gerookt en in haar hele leven drie glaasjes alcohol gedronken. Ze at gezond en nam iedere dag vitaminen. Wel was ze wat kortademig. De huisarts had haar hart gecontroleerd en een licht verhoogde bloeddruk geconstateerd. Daar slikte ze medicijnen voor.

Na een lang gesprek met de chirurg en diverse onderzoeken of ze sterk genoeg was voor een operatie, was het dan zover. De tumor zou worden weggehaald en de helft van haar tong ook. Slapeloze nachten. Want dan was ze er nog niet. Ze moest ook nog maanden worden bestraald. Arme mams, dat ze dat nu nog moest meemaken. Altijd zo fier, vrolijk en lief.

Vol goede moed ging ze naar het ziekenhuis. Ze doorstond de achturige operatie moedig. Maar op de vijfde dag werd ik plotseling gebeld dat ze in haar slaap was overleden. Hoe is dat nu mogelijk, vroeg ik. De avond ervoor schreef ze nog op een briefje – praten kon ze niet – dat ik niet moest vergeten de plantjes thuis water te geven, de post op te halen en nieuwe pyjama's te kopen, want ze wilde er fris uitzien en elke dag iets schoons aan.

Haar hart was blijven stilstaan. Het is nu bijna een jaar geleden. Eindelijk kan ik nu zo af en toe aan haar denken zonder dat er meteen tranen in mijn ogen komen, eindelijk krijgt het een plaats. Want ik mis haar, haar vrolijkheid, haar opbeurende gesprekken en vooral haar geduld met iedereen.

Natuurlijk, 84 jaar is een mooie leeftijd. Ze is heengegaan zonder al te veel pijn, in haar slaap. Maar moeders mogen eindelijk niet doodgaan.

Ze is er ook nog, zegt mijn dochtertje, op een wolkje, en ze kijkt vandaar naar ons. We hebben dit jaar veel wolkjes voorbij zien drijven.