Vrouwenrenaissance

Als we over tien jaar archiefopnamen van Prinsjesdag zien, zullen die wilde hoeden opvallen. En de uitbundige zijden pêchekleurige jurk met cerisekleurig taffon van Koningin Beatrix. Dát is de jurk van het eerste begrotingsoverschot sinds 50 jaar. Het gulden tijdperk – NOS-verslaggever Job Frieszo had het zelfs over de ,,Gouden Eeuw'', waarin niemand zich voor rijkdom hoeft te schamen.

De hoeden zijn zo kenmerkend voor de eeuwwisseling als de lange haren en de bakkebaarden van ministers staan voor de jaren zeventig. Nu is een nieuwe politieke klasse van geslaagde vrouwen aangetreden. Het feminisme is definitief aan de tuinbroek ontstegen. Geen enkele reden meer voor vrouwelijke bestuurders en politici om in kleding op een saaie, grijze man te lijken. En de vrouwen lijken ook niet op elkaar, ieder in haar eigen, theatrale stijl. Wauw, voor de roaring jaren negentig zag je die hoeden alleen op de hoofden van persiflerende travestieten. Nu zijn ze onderdeel van de vrouwenrenaissance.

Het hoort bij de republikeinse monarchie dat er geen enkele hiërarchie of systeem viel te ontdekken. De hoogste in rang had niet het grootste of juist het kleinste hoofddekseloppervlak. Het opvallendst was het opgestoken witte windsurf-zeil in de vorm van een halve cirkel. Gelukkig waaide het niet hard buiten. De vrouw die het droeg, herkende ik niet.

Wat gebeurt er na Prinsjesdag met zo'n dure hoed van bijna een meter doorsnee? Je moet een grote klerenkast hebben om hem op te bergen. In de doos op zolder misschien? Maar volgend jaar weer een ander model, tenminste als het kabinet dan nog zit. Je zou hem ook aan een tweedehands winkel kunnen verkopen, voorzien van certificaat en handtekening: ,,Karin Adelmund, Prinsjesdag 2000''. Scherpe politieke analisten kunnen dan een optie nemen op het stijgen of het zakken van de waarde. Een goede belegger zou daar wel raad mee weten. Adelmund staat nu laag, maar dat gaat veranderen. Ik meen gisteren het woord ,,onderwijs'' te hebben opgevangen. Voor speculatie in de hoed van de koningin is het te laat. Die staat na een korte baisse weer hoog aangeschreven.

Praktische geesten hadden geen pizzamodel op het hoofd. Jorritsma, die na zes jaar ministerschap geen ruimte meer heeft in de kast, deed het dit keer met een bescheiden taartje op het hoofd. Ik zag zelfs iemand met een wit dotje gekreukelde vitrage op de kruin, zoals je die ook wel bij huwelijken op een auto-antenne ziet. Handig, kun je zo in je tas stoppen.

De terugkeer van de hoed is een uitkomst voor uitgestreken rituelen als de troonrede. Vroeger, bij saaie kerkdiensten, kon je je vermaken met het bekijken van de meegevoerde creaties. Thuis brachten ze de tongen in beweging. Was het mevrouw Dijkstal met die hangende witte tressen voor het gezicht?

De voorzitter van het Hoedenplatform gaf commentaar bij de ingang van de Ridderzaal en ze had een lelijk zwart ding op het hoofd. Ze zei dat goede hoeden ,,niet goedkoop'' zijn. Prijsopgaven wilde ik horen en taxaties. Het zijn de details die het hem doen. Bij Het Andere Gezicht zei staatssecretaris Wouter Bos van Financiën dat hij eerder bij de Shell in Londen twee ton netto had verdiend. Zo moet het. Hij had er nog even bij moeten zeggen hoeveel het nu is en hoe hij zijn levensstijl heeft aangepast.

Optocht-commentator Maartje van Weegen wist op een discrete toon interessante details prijs te geven. Haar stem hoort bij Prinsjesdag zoals die van de koningin zelf. Maartje is geknipt voor royalty-verslaggeving. Deze fascinerende zinnen gisteren: ,,Prinses Juliana heeft zich uit het openbare leven teruggetrokken. Ze voelt zich het prettigst op paleis Soestdijk, leeft haar eigen leven. Of ze zich ervan bewust is dat prins Bernhard twee maanden in Italië was of dat hij zo ziek is geweest, is niet zo zeker. De koningin heeft het haar wel verteld.'' Dat is de juiste, rituele fluistertoon. Op de achtergrond de galm van zorg en onderwijs en op de voorgrond de terzijdes.