Wildvreemde

Elke dag om 6:53 uur stap ik in de bus en zij doet dat negen minuten later. Wij kennen elkaar helemaal niet, maar ik herken de vrouw altijd op slag. Ze heeft heel grote schoenen aan; ik denk dat ze iets met haar voeten heeft. Toevallig nemen we sinds kort ook dezelfde bus naar huis. Nog steeds geen woord, geen blik van herkenning, geen idee van wie ik ben. Dat bevalt me prima; ik lees mijn krantje.

Toen ik nog studeerde, leek het me onmogelijk dat ik ooit elke dag dezelfde bus, met dezelfde passagiers, zou nemen. Dat associeerde ik met wanhopige oproepen in de krant: Altijd samen in de trein van Emmen naar Coevorden... Zullen we 'm eens naar romantisch Parijs nemen?

Ik stel mezelf elke ochtend gerust: er is niets aan de hand, ik herken alleen maar dagelijks een wildvreemde. Voor forensen heel normaal. Voor mij een duidelijk signaal: ik begin een beetje groot te worden.