`Waarom is het leven zo ingewikkeld?'

Atlete Cathy Freeman heeft alleen rust ze als loopt. De vrouw, die vorige week de olympische vlam ontstak, wil nog één keer in het middelpunt van de belangstelling staan: door de gouden medaille op de 400 meter te winnen.

Als dat volgende week maandag maar goed gaat. Het is de bedoeling dat atlete Cathy Freeman dan de gouden medaille op de 400 meter gaat winnen. Maar heeft het aansteken van de olympische vlam en vooral de aandacht die dat heeft teweeggebracht haar niet te veel afgeleid? ,,Het gaat goed met me. Ik zit weer in mijn gewone ritme'', beweerde de aboriginal-Australische vandaag in Sydney.

Ze verscheen op een persconferentie van de Australische atletiekploeg. Maar het was eigenlijk de bijeenkomst van Freeman. De vier andere mensen achter de tafel zaten er voor spek en bonen bij. Ze kregen af en toe uit beleefdheid een vraag gesteld. De organisatie had er de grootst beschikbare zaal voor haar geopend. Vorige week zat IOC-voorzitter Juan Antonio Samaranch er achter de microfoon. Het was bij Freeman net zo druk als bij de grote baas.

Dus voelde het verlegen meisje uit Mackay zich niet op haar gemak. Ze maakte een vermoeide indruk, wreef zich regelmatig in de ogen. Bij elke beweging, die ze maakte, hoe klein en onbetekenend ook, knipten de camera's van de tientallen fotografen. Ze moest er even om lachen. Het gaf aan hoe het leven van Freeman er momenteel uitziet. Ze wordt geen minuut met rust gelaten. Want ze is niet alleen een topatlete, maar ook een aboriginal, één die voor de ogen van drie miljard mensen in de hele wereld de Olympische Spelen mocht openen.

Lang hadden de Australiërs er over gespeculeerd wie die eervolle taak zou krijgen. Ze dachten vooral aan een sportheld uit het verre verleden, de naam van Freeman werd niet vaak genoemd. Maar zij zelf wist het al heel lang. Een half jaar moest ze het geheim bewaren. Een half jaar lang vroeg ze zich af hoe de mensen het zouden vinden dat uitgerekend zij die belangrijke taak mocht uitvoeren. Vonden ze het niet raar, onterecht? En heeft die voortmalende gedachte haar voorbereiding op haar grote doel, de olympische 400 meter, niet te veel verstoord? Het zal maandag blijken.

Freeman zei vandaag aan het begin van een spervuur aan vragen dat ze geen politieke uitspraken wilde doen. Daar staat ze ook niet om bekend. Maar ze verloochent haar afkomst niet en ze vindt dat haar volk (de aboriginals), slecht is behandeld. Dus liep ze tijdens haar eerste grote overwinning, bij de Gemenebestspelen in 1994, tegen de zin van de ploegleiding haar ereronde met een aboriginalvlag om haar schouders. Steeds als ze iets belangrijks had gewonnen, zoals vorig jaar het wereldkampioenschap, deed ze het weer. En het zal, als ze daadwerkelijk iets te vieren heeft, bij de Olympische Spelen ook gebeuren, mét de officiële toestemming van Samaranch.

Soms wordt ze heel boos, zoals in april toen het Australische senaat beweerde dat er in het geval van de aboriginals geen sprake was van een verdreven volk. Op zo'n moment kan Freeman haar mond niet houden. Ze vertelde over haar grootmoeder, die werd gedwongen werd haar familie te verlaten. Maar wat heeft het voor zin om nu, zo vlak voor haar olympische optreden, dergelijke zaken op te rakelen. Het zou alleen maar voor nog meer aandacht en ophef rondom haar persoon zorgen. Dus hebben alle pogingen van de journalisten om haar vandaag een gewaagde uitspraak te ontlokken geen zin. Ze is nu ook niet boos, wel trots over het vuurtje dat ze mocht stoken.

Was het toeval dat Freeman vandaag het meeste tijd nam voor de vraag hoe zich vlak voor de start van een belangrijke wedstrijd voelt? Ze zei dat ze zich dan alleen op de wereld waant en dat ze niets en niemand meer om zich heen ziet. Freeman zal deze dagen zeer naar dat moment verlangen. Weg uit de drukte, hoewel er volgende week 110.000 toeschouwers op de tribunes van het Olympisch Stadion zullen zitten, en doen wat ze het leukste vindt: hardlopen. ,,Hardlopen is voor mij een vlucht. De manier om te vergeten'', zei ze eerder.

Waarom moet het leven toch zo ingewikkeld zijn? Zelfs binnen de eigen aboriginal-gemeenschap waren er mensen die vonden dat Freeman zich uit protest voor het onrecht uit het verleden had moeten terugtrekken van de Olympische Spelen. Natuurlijk gaf ze geen gehoor aan die oproep. Ze zei dat ze meer aandacht op de kwestie van de aboriginals kon vestigen door voor het oog van de hele wereld heel hard te lopen. ,,Maar je kan nooit iedereen tevreden stellen'', wist ze vandaag.

Tot overmaat van ramp is de atlete ook nog in een soap-achtig steekspel verwikkeld met haar voormalige manager en levenspartner Nick Bideau. Hij kreeg twee jaar geleden een verhouding met de Ierse atlete Sonia O'Sullivan. Bideau bleef aanvankelijk haar zaken doen, maar ook aan die verbintenis kwam vier maanden geleden een einde. Nu eist hij de helft van haar verdiensten tot het einde van 2000. En worden er smeuïge verhalen over het conflict geschreven. Bideau beweert dat Freeman niet zonder hem kan. Niet op het goede vliegtuig stappen en ook geen goede 400 meter lopen. Ook dat moet dus maandag blijken.