Tegenstellingen

Toen de Olympische Spelen op punt van beginnen stonden had ik nog geen moment aan die Van den Hoogenband gedacht. Ook had ik geen moment bij Leontien van Moorsel stilgestaan. Niettemin kwam ik op de derde dag van de Spelen tijdig mijn bed uit om maar geen moment van beide glorieuze optredens te missen. Is dat een ernstig geval van Hollanditis of niet?

Omdat ik een beetje in de lappenmand vertoef komt er tegenwoordig een fysiotherapeut bij mij thuis. Zo ook gisteren. Tot mijn stomme verbazing bleken zowel het zwemmen van Pieter als het wielrennen van Leontien volledig aan hem te zijn voorbijgegaan. 36 jaar jong maar geen krant gelezen, geen televisiebeelden gezien en geen radio gehoord.

Hoe kan dit? Vermoedelijk wordt het tijd dat sportmensen zich realiseren dat de wereld uit ten minste twee soorten bestaat, de sportliefhebber en degenen voor wie sport een gesloten boek is en zal blijven. Daar is niets op tegen zolang de beide soorten elkaar de ruimte geven.

In het sportjournaal van zondagavond werd een fluim geproduceerd die Sparta-speler Goossen naar het gezicht van een tegenstander stuurde. Als mijn fysiotherapeut dat zou hebben geconstateerd had hij terecht kunnen zeggen dat hij geen behoefte had aan dergelijke uitingen van menselijk wangedrag. Maar hij mist dan ook het schone van de sport. De keuze is vrij en moet dat blijven.