Column

Supporter

Zes uur 's ochtends. Zojuist de hockeydames een twee-nul voorsprong tegen Zuid-Afrika uit handen zien geven. Heb ik daar mijn wekker voor gezet? Twee-twee! En ze gaan voor goud! Toch? Het was in elk geval een leukere wedstrijd dan die van de mannen tegen Maleisië gisteren. Dat was zo'n zouteloze nul-nul. Zelden zoveel zinloos getik gezien. Hockey is al geen televisiesport, maar als het ook nog eens slecht gespeeld wordt, is het echt verschrikkelijk. Dat mannenpotje leek wel dammen voor geestelijk gehandicapten. Zinloos geschuif. Er is iets raars aan dat hockey. Ik begrijp het zo vaak niet. Als een van de scheidsen fluit, zal het mij altijd weer zeer benieuwen wie de vrije slag mee krijgt. Als iemand afhoudt houdt hij (m/v) niet af en als hij (m/v) niet afhoudt dan blijkt diegene heel erg af te houden. Het hangt er volgens mij een beetje vanaf hoe de cap van de scheids staat. Laatst vertelde iemand mij dat afhouden helemaal niet meer bestaat. Maar het kan best zijn dat het bij deze Spelen weer is ingevoerd. Die steeds veranderende regels blijven mij mateloos irriteren. Er is ergens in de wereld een hockeyhoofdkwartier en daar is een geheim spelregelcentrum, waar non-stop vergaderd wordt. Elk toernooi is er weer iets veranderd. Nu zag ik dat er buiten de cirkel weer een of andere spikkelcirkel gekomen is. Waar dient dat ding nou weer voor? En wanneer wordt die bal nou eens vergroot, zodat je kan zien dat iemand dat kreng geraakt heeft? Het tweede doelpunt van Zuid-Afrika heb ik alleen kunnen zien nadat ik de slow-motion-herhaling op mijn video slow-motion heb afgedraaid. Dubbel slow-motion dus. En dan was het nog gokken. Het is een soort lotto-balletje.

's Nachts supporteren is overigens vermoeiender dan spelen. Als het zo doorgaat dan haal ik de finale niet. En zij ook niet trouwens!