Bladeren

Die Zeit

`Vrienden, hou eens op met dat gezeur. Mijn kameraden zouden eerst eens de pieken en dalen van de wisselkoerscurve moeten bestuderen voor ze de volgende keer weer optreden als valuta-expert'. In de jaren zestig, schrijft Helmut Schmidt in Die Zeit, kostte de dollar vier mark. Dat daalde tot 1,70 mark in 1979, steeg toen weer tot 3,45 mark, en daalde vervolgens weer tien jaar lang tot 1,38 mark. De afgelopen vijf jaar steeg de prijs van de dollar weer tot 2,20 mark, of wel 1,13 euro: `Nou, en? Is dat een ramp. Was een dollarkoers van 3,45 mark een ramp voor Kohl? Was de koers van 1,58 mark een ramp voor Clinton?'

Het zijn volgens de ex-kanselier vooral de financiële speculanten die met hun kuddegedrag het niveau van de wisselkoersen bepalen. De import en export van waren speelt daarin een ondergeschikte rol. Schmidt illustreert dat met het voorbeeld van de Verenigde Staten die ,,een fabelachtig groot handelstekort hebben. Dat wordt medegefinancierd door jaarlijks 400 miljard dollar schuld te maken in het buitenland'''.

Duisenberg krijgt een pluim van Schmidt. Het is volgens Schmidt volkomen terecht dat de Europese Centrale Bank weigert de euro duurder te maken om daarmee de olieprijs en de wisselkoers van de dollar omlaag te duwen. De ECB heeft volgens de kanselier alleen maar tot taak om de interne stabiliteit van de munt te handhaven.

www.zeit.de

Börse on Line

Pas volgend voorjaar gaat de olieprijs misschien weer omlaag. Een van de oorzaken is dat de meeste olieproducenten in de jaren negentig, toen de olieprijs laag bleef, het ontsluiten van nieuwe bronnen op een laag pitje hebben gezet. Alleen de Saoediërs zijn in staat om de productie snel op te voeren, maar dat ze zullen zich volgens Börse on Line niet doen omdat ze zich niet de toorn van hun kartelgenoten op de hals willen halen. Bovendien is Saoedi-Arabië niet in staat de oliedorst van de rijke landen in zijn eentje te lessen. Daar komt bij dat de capaciteit van tankers en raffinaderijen beperkt is. Alleen de voorraadtanks in de olieconsumerende landen hebben ruimte genoeg, want de meeste olieverwerkende bedrijven hebben de markt verkeerd ingeschat en hebben hun voorraden opgemaakt. Bij de aanvang van de winter zijn de wereldreserves de afgelopen 24 jaar niet meer zo klein geweest als nu. En bij een beetje winter zal de olieprijs waarschijnlijk nog verder omhoog gaan, ook al verhogen de olieproducerende landen hun quota.

www.boerse-online.de

BusisnessWeek

Crisis in Europa? Nog niet, maar het worden moeilijke tijden, denkt BusinessWeek. Want er zij geen tekenen die er op wijzen dat de situatie zich vanzelf herstelt. Had de lopende rekening van eurolanden bij elkaar vorig jaar nog een overschot van 21 miljard dollar, dit jaar zal er volgens de Deutsche Bank een tekort ontstaan van 18 miljard, ondanks de record export. Amerikaanse ondernemingen krijgen last van hun Europese vestigingen, omdat deze de winstcijfers doen dalen.

Ook BusinessWeek denkt dat de Europese Centrale Bank niets zal ondernemen om de euro te ondersteunen. De Federal Reserve Bank heeft volgens het blad al laten weten de ECB niet te zullen helpen bij het omlaag brengen van dollarkoers. Het blad voorspelt dat de markten de euro zullen laten zakken tot 75 procent van de huidige koers.

www.businessweek.com

The Economist

Evenals Helmut Schmidt wijst The Economist er op dat de D-mark, gerekend in euro's, nog vijftig procent meer dollars waard is dan in 1985. Historisch gezien is de euro is dus verre van zwak. Bovendien is het een misvatting om een hoge wisselkoers te zien als een teken van economische viriliteit, getuige ook de positie van de Japanse yen.

Het blad zet vraagtekens bij het verschil in de meet- en rekenmethoden waarmee de Amerikaanse en Europese groei doorgaans worden vergeleken. Het is waar dat de groei in Amerika in de tweede helft van de jaren negentig een grote impuls kreeg. Maar als je het decennium als geheel bekijkt, blijkt dat de groei in Amerika niet sneller is geweest dan die in Europa.

Het blad stelt dat de euro een zegen is voor de Europese economie, omdat de munteenheid overheid en bedrijfsleven dwingt tot structurele hervormingen. Het blad noemt als voorbeeld de Duitse belastinghervormingen, waarbij het toptarief voor de inkomstenbelasting is verlaagd van 53 tot 42 procent en de ondernemingsbelasting van 40 tot 25 procent. En dat is een stuk lager dan de 41 procent waarmee de Amerikaanse bedrijven zijn belast.

www.economist.com