Armstrong een kat met vijftien levens

Drie weken geleden liep de Amerikaanse wielrenner Lance Armstrong een nekfractuur op nadat hij door een auto was aangereden. Desondanks mikt de winnaar van de Tour bij de Spelen op een gouden medaille.

De Amerikaanse wielrenner Tyler Hamilton vreesde één seconde voor het leven van zijn teamgenoot Lance Armstrong, toen die drie weken geleden tijdens een trainingsritje door een auto werd geschept. ,,Als jullie de fiets van Lance na dat ongeluk hadden gezien, zouden jullie beseffen dat zijn deelname aan de Spelen een groot wonder is'', vertelde Hamilton vandaag tijdens een bijeenkomst met de Amerikaanse wegploeg in Sydney. ,,Noem mij maar een kat met vijftien levens'', grapte Armstrong, die een gecompliceerde nekfractuur opliep bij de aanrijding in de buurt van Nice.

Nog steeds kan de tweevoudig winnaar van de Tour de France zijn nek niet volledig buigen. Ook Armstrong erkende dat de botsing slechter had kunnen aflopen. ,,Ik realiseerde me meteen dat ik mijn nek had gebroken, al wist ik niet hoe ernstig het was. Het vreemde is dat de weg waarop wij reden juist heel rustig is. Ik heb na de botsing anderhalf uur moeten wachten voor mijn vrouw me kwam ophalen. Dat was de tweede auto die ik op die weg heb gezien.''

Het herstel verliep sneller dan verwacht. Nadat de gisteren 29 jaar geworden Armstrong zaterdag met groot machtsvertoon in Frankrijk de Grand Prix des Nations in het Franse Yvetot won, besloot hij alsnog naar Australië te reizen voor zijn derde Olympische Spelen. ,,Mijn blessure heeft in die zin invloed op mijn voorbereiding gehad dat ik me vooral moet richten op de tijdrit'', vertelde Armstrong. ,,Op die fiets heb ik de minste last van mijn nek. Bovendien heb ik de afgelopen weken niet langer dan twee uur per dag kunnen trainen. De kans is groot dat ik bij de wegwedstrijd over 240 kilometer in de laatste ronde moet afhaken.''

Maar dat geldt volgens Armstrong zeker ook voor zijn aartsrivaal Marco Pantani met wie hij tijdens de Tour een verbaal oorlogje uitvocht. ,,Ik begrijp eerlijk gezegd niet waarom Pantani in de Italiaanse ploeg is opgenomen'', verklaarde Armstrong. ,,Pantani is geen renner voor een eendagswedstrijd. Marco is vermoedelijk onder druk gezet, want hij heeft op het olympische parcours in Sydney niets te zoeken. Als ik een favoriet moet aanwijzen, is het Ullrich.''

Hoewel Armstrong vandaag hardop filosofeerde over een gouden medaille in de tijdrit, die volgende week donderdag op het programma staat, heeft hij de Spelen pas sinds kort in zijn agenda gezet. ,,Voor wielrenners blijft de Tour de France toch de belangrijkste race in hun carrière'', sprak Armstrong, verontschuldigend. ,,Ik heb mijn seizoen ook dit jaar afgestemd op de Tour en daarna komen pas de Spelen. Dat betekent wel dat ik de wereldkampioenschappen in oktober laat schieten. Het is al moeilijk genoeg om me in één jaar twee keer geestelijk op te laden. Ik merk nu al dat ik mijn reserves moet aanboren om nog één keer te pieken.''

In zijn benadering van de Spelen voelt Armstrong zich dan ook verwant met de Amerikaanse tennissers Pete Sampras en Andre Agassi, voor wie de Spelen een lagere prioriteit hebben dan de grandslams. ,,Sampras heeft zo zijn eigen motieven om thuis te blijven'', stelde Armstrong. ,,Maar Agassi was bereid zijn titel van Atlanta te verdedigen in Sydney. De Amerikanen moeten er begrip voor hebben dat hij nu zijn familie op de eerste plaats zet. Ik weet namelijk uit ervaring wat Andre nu doormaakt.''

Armstrong refereerde aan de ziekte van de moeder en de zus van Agassi, die aan borstkanker lijden. Bij aankomst in Sydney keerde Armstrong in gedachten terug naar de Spelen van Atlanta, toen hij met een tijdbom in zijn lichaam bleek te hebben gereden. ,,De Spelen hebben in Amerika een bijzondere dimensie'', besefte Armstrong. ,,De druk op mij om goud te winnen, was enorm. Ik kan de Tour zes keer op mijn naam schrijven. Maar als ik nooit een olympische medaille win, denken de Amerikanen toch dat er iets mis met me is. Ik voelde me in Atlanta al ernstig ziek en daarom kon ik onmogelijk goed presteren in de wegwedstrijd. Het geeft me een speciaal gevoel dat ik in een nieuw leven aan mijn derde Spelen kan beginnen.''

Twee maanden na de Spelen van Atlanta volgde Armstrong zijn eerste chemokuur. Ook in Australië geldt de Amerikaanse wielrenner als een rolmodel voor kankerpatiënten, die kracht putten uit zijn opmerkelijke revalidatie. ,,Toch voel ik me verlegen bij de gedachte dat ik een bron van inspiratie ben voor anderen'', zei Armstrong. ,,Het is mij gelukt te overleven en daarom beschouw ik elk succes als een bonus.''

Armstrong werd in Sydney ook herinnerd aan de kritiek, vooral uit Franse hoek, dat hij zijn wederopstanding in het wielerpeloton niet op natuurlijke wijze gestalte heeft gegeven. Fijntjes constateerde Armstrong dat de bij de Spelen gehanteerde EPO-test ,,in het wielrennen is uitgevonden''. Niet langer wenst hij te worden nagewezen als ,,een fietsend dopingdossier''. Armstrong: ,,Doping is niet alleen het probleem van de wielrensport. Daarom ben ik zo blij met de nieuwe EPO-test, omdat we op die manier de geloofwaardigheid van de sport kunnen herstellen. Ik hoop dat de winnaars van de olympische races de sterkste renners zijn en niet degenen die het beste waren geprepareerd.''