Veldheren II is sterke komedie

Eerder al toonden de acteurs Jack Wouterse en Peter Paul Muller de voorstelling Veldheren over hun allergrootste passie, voetbal. Nu staan ze beiden in het vervolg daarop, doeltreffend en kortweg Veldheren II geheten. Het is een voorstelling om niet kalm en stil aan de zijlijn te zitten, maar, net zoals bij de eerste editie, om enthousiast instemming te betuigen dan wel afkeuring te tonen. Dat laatste is gelukkig niet aan de orde. Veldheren II is een prachtig en waardig vervolg op Veldheren.

Wouterse en Muller tonen gelijkenis met beroemde duo's als Snip en Snap, Laurel and Hardy, de Grote en de Kleine. Wouterse is een acteur met reusachtige aanwezigheid, die in het vorige seizoen de treurig-stemmende, roerende monoloog Keefman speelde. Muller zat in het wrede project van Hollandia, Bloeddorst, waarin hij met Jeroen Willems rustigjesweg mijmerde over kannibalisme.

In Veldheren II gaat het over film. De beide jongens venten hun wrok uit over het wel en wee tijdens filmopnamen over Romeo en Julia. In verschillende media liet Wouterse zich onlangs vol onvrede uit over de perikelen rondom opnamen van een Nederlandse film, en de weerslag daarvan is in de voorstelling te vinden. De acteurs spelen verschillende rollen, zowel van acteur als filmmaker, van producent tot cateringbedrijf, van zanger (Muller) tot heftige, met rood haar uitgedoste Julia (Wouterse). Deze voorstelling wordt gedragen door het acteertalent, het is pur sang comedy. Schitterend is de scène waarin Wouterse ageert tegen het transport van de paarden. Beide acteurs zijn sowieso goed in het woedend acteren. Er zat geen moment in Veldheren waarin alles liefelijk en zoetelijk was, integendeel. Onderhuids woedde een grote boosheid en dat maakte de voorstelling krachtig. De fijne balkonscène van een zwijmelende Romeo en een onbereikbare Julia krijgt in deze voorstelling een genadeloze wending. Die scène, zo blijkt, is pure wanhoopskitsch.

Het enige minpunt vond ik de scènes waarin al te makkelijk van rol werd gewisseld, dus van in het spel en buiten het toneelspel. Dat heb ik eerder gezien. Natuurlijk, een acteur heeft zijn levende leven en zijn spelende leven. Hij stapt uit het eerste om in het tweede terecht te komen en omgekeerd. Maar het was voor acteurs met klasse als deze twee te makkelijk om zo eenvoudigweg te switchen. Ondertussen zorgde Muller voor geweldige muziek, rauw, swingend, brutaal. Er zit ongelooflijk veel energie in deze beide acteurs. Muller speelt frontaal naar de zaal en weet uit die geringe fysieke aanwezigheid van hem een grote kracht op te brengen; hij is, wat weinig acteurs zijn, sinister. Wouterse kan heel goed woede combineren met een geruststellende vorm van berusting.

Tegen het slot wordt de voorstelling surrealistisch: Wouterse speelt een krijsende Julia met helrode pruik op. Het achterdoek licht geel op. Dreigende trommelmuziek van Paleis van Boem. De Julia van Wouterse is een schnabbel, maar hij wil niet. Hier heersen woede en verzet. Dat laatste is de niet geringe betekenis van deze voorstelling: een koppige boosheid, een boosaardige vorm van woede tegen de loop der dingen. Muller en Wouterse spelen in verschillende stijlen fraai uit hoe te ageren tegen teleurstelling, kortom: hoe het leven van filmacteur verder te leven. Zij zijn veldheren met groot gezag.

Voorstelling: Veldheren II van en door Jack Wouterse en Peter Paul Muller. Tekstbijdragen: Paul Ruven; regieadviezen: Herman Gilis. Gezien 16/9 Ro Theater, William Boothlaan 9, Rotterdam. Te zien t/m 23/9 aldaar. Haarlem Toneelschuur 27, 28/9. Tournee t/m 15/10. Inl. (010) 4047070; internet: info@ro-theater.nl.