Ooh

Olympische Spelen leven minder dan voetbalkampioenschappen, zeker omdat het zich aan de andere kant van de wereld afspeelt. Als je het overdag ziet, is het resultaat vaak al bekend en de bekoring van sport is juist dat je dat tijdens het kijken nog niet weet. Van bijna alle andere televisie-uitzendingen weet je dat wel. De held wint, de schuldige wordt gevonden, de geliefden vinden elkaar, de regering valt niet. En zelfs al weet je het nog niet, anderen weten het wel en dat maakt het minder spannend. Je wil juist vooraan zijn, onder de eersten zijn die het weten, op de milliseconde dat het gebeurt. In de herhaling is de spanning minder voelbaar.

Als het gelijktijdig gebeurt, doet de inhoud er minder toe. Zodra er een live zwemtoernooi, fietswedstrijd, voetbalwedstrijd, verkiezingsuitslag, politie-achtervolging, lucht-bombardement te zien is, blijven de mensen haken. Je kunt je erin verliezen, of het nu fietssprinten of badminton is, je wil weten hoe het afloopt, wat het ook is. Alsof je er als kijker nog wat aan kunt doen. Het succes van Big Brother bestaat uit het succesvol overeind houden van de illusie van live. Er zijn mensen die door deze dagen slaapwandelen omdat ze voor het nieuws uit Australië opblijven. Ik ga gewoon slapen.

Het gaat om de Hollanders, wat ze ook doen. Dick Boschman die moet afhaken van de 100 meter luchtdrukgeweer. De trekker ging te vroeg af. Dat is een teleurstelling voor de Nederlandse luchtbuks-verkopers, anders kregen we een riskante nationale rage na de pijltjes van Raymond van Barneveld.

Dat dure haaienpak van Inge de Bruijn doet mij twijfelen aan de waarde van zo'n overwinning. Ze zouden het moeten verbieden. Sportarts Harm Kuiper zei in Netwerk dat alleen de technische ontwikkelingen de steeds snellere tijden mogelijk maken. Zonder al dat onderzoek, die nieuwe sportschoenen, snellere rackets, geprofileerde zwempakken zou alles ongeveer hetzelfde zijn gebleven als in de jaren zeventig. Topsport is cameravlees voor rijke landen en voor de enkele arme oligarch die zich er populair mee wil maken.

Behalve die sport was er nog zoveel anders. Vrijdag de nieuwe politieserie in sinister clair-obscur, Russen, en een optimistische, geïllustreerde wetenschapspraatserie onder leiding van Paul Witteman, Een geweldige tijd!, over de morele kanten van de vooruitgang. Verder de felicitaties van de publieksprijs Televizierring (aan supersoap Westenwind).

Gistermiddag bij De Plantage een klassiek Nederlandse scène, de ruzie over de kunstsubsidies. Kunstenaars tegen elkaar en tegen Rob Bonzajer Flaes van de kunstraad. Meest theatraal waren de acteurs Titus van Muizelaar van het Nationaal Toneel, Marc van Warmerdam van Orkater, allemaal cirkelend rond hetzelfde geldpotje. Ik vrees dat een openbare inschrijving die Arie van der Zwan voorstelde, daar geen einde aan maakt. Te weinig geld en te weinig subsidiebronnen voor te veel mensen.

Hollands was ook DNW, die ons in twee en een half uur een nieuwe versie van Haanstra's Alleman wilde voorschotelen. Het werd een mooie, eigentijdse ode aan gedoogland, minder klassiek dan Alleman, ik zag ook veel Vinex, dure buitenhuizen, de mooiste reportages op prime time.

Hoogtepunt vond ik het portret van de eigenaar van de Amsterdamse hasj-supermarkt de Bulldog, inmiddels miljonair, tevens voorzitter van de Bond van eigen oogst paffende Cannabis Detaillisten waar een vergadering van te zien was. De Vries zag zichzelf als sociale begeleider van jongeren, ,,wij ondersteunen het experiment''.

Maar à propos, terwijl ik dit tegen half elf schrijf, ligt onze zwemmer Pieter van den Hoogenband een paar centimeter achter op Ian Thorpe, wie gaat winnen? Hij schijnt altijd langzaam te starten maar zal hij nu nog bij kunnen komen. Er komt een derde concurrent opzetten maar hij gaat ,,vol gas'' en hij passeert. Hij tikt aan en het wordt goud, het wordt goud ,,puur op eigen kracht'', zegt de commentator. Voor de helft dan, want hij heeft een lange haaienbroek, de verliezende rivaal Thorpe een heel pak. Ooh.