Geschapen voor hooggebergte

God schiep de bergen, zodat Roberto Heras ze kon bedwingen. Dat is een gevleugelde uitdrukking in de Castilliaanse provinciestad Béjar, de woonplaats van de 26-jarige renner uit de Kelme-ploeg die gisteren in Madrid de Ronde van Spanje won.

Donderdag zwaaiden zijn stadgenoten hem uit in Béjar, toen het peloton daar voor een van de laatste etappes van de drie weken durende Vuelta vertrok. Uit het 17.000 inwoners tellende Béjar en omstreken waren ze met 7.000 man naar de hoofdstad gekomen om Heras toe te juichen bij de afsluitende tijdrit en de huldiging op de Paseo de la Castellana, in de schaduw van het Bernabeu-stadion.

Na zijn indrukwekkende beklimming dinsdag van de Angliru, `het monster van Asturië' met op de steilste plek een hellingspercentage van 23,6, kon Heras de eindzege niet meer ontgaan. Vorig jaar voltooide hij de ronde in eigen land als derde. ,,Heras heeft de Vuelta in zijn zak'', schreef vijfvoudig Tourwinnaar Miguel Indurain de dag na de Angliru in zijn column in de sportkrant Marca. ,,We hebben er weer een man bij die een grote etappekoers kan winnen'', juichte Indurain.

Op de vraag of hij nu ook de Tour de France kan winnen, antwoordde Heras dat die kans bestaat als hij erin slaagt progressie te maken op de tijdrit. Met enkele minuten wel te verstaan. ,,Pas dan kan ik gaan denken aan een zege in de Tour. In elk geval is dit het perfecte moment in mijn carrière om een grote ronde te winnen.''

Een killer lijkt Heras geenszins, met zijn vrouwelijke gezicht en zijn mooie ogen. Maar zij die hem van dichtbij op de bergen hebben zien dansen, weten wel beter. Daar moeten zelfs krachtpatsers uit zijn eigen ploeg zoals José Luis Rubiera, Oscar Sevilla, Fernando Escartin en Santiago Botero hem laten gaan.

Ondanks zijn comfortabele voorsprong op zijn naaste belager Angel Luis Casero – een tijdritspecialist die verdienstelijk kan klimmen – verscheen Heras daags na zijn meesterstuk op de Angliru enigszins gespannen aan de start voor de rit naar Salamanca. Net als in de eerste week van de Ronde van Spanje had de wind die dag vrij spel; een gevreesde vijand van Heras. In de vierde etappe, een vlakke rit naar Albacete, verloor hij mede als gevolg van de harde wind een halve minuut op tweevoudig Spaans kampioen Casero.

In de slotweek liet Heras zich echter niet meer verrassen. Sterker nog, hij vergrootte zijn voorsprong op Festina-renner Casero, precies zoals oud-Tourwinnaar Pedro Delgado had voorspeld. Zaterdag gaf Heras nog wat gas op de laatste beklimming in de Vuelta, op de Alto de Abantos. Op deze berg reed Heras naar de finish met zijn medevluchters Gilberto Simoni en Roberto Laiseka. Daar was de explosieve Heras de slimste en de sterkste. Na zijn zege op de Alto de Morella, aan het einde van de eerste week, won hij weer een etappe.

Op de top van de Abantos zette Heras zaterdag de kroon op zijn werk. Bovendien verruimde hij zijn marge met nummer twee Casero met 45 seconden, zodat hij gisteren met een royale voorsprong van bijna vierenhalve minuut aan de 38 kilometer lange tijdrit begon. In Madrid verspeelde Heras nog geen twee minuten op Casero. Zijn goudkleurige leiderstrui kwam geen moment in gevaar.

In eigen land behaalde Heras zijn grootste succes. In de voorbije Tour de France waar hij als vijfde eindigde, was hij dicht bij een overwinning toen hij met Richard Virenque als eerste de Joux Plane afdaalde, op weg naar de finish in Morzine. Maar in de slotkilometers miste Heras een bocht en belandde hij in de hekken. Dalen is niet zijn specialiteit. Klimmen des te meer. In eigen land wordt Heras niet voor iets vergeleken met Marco Pantani. Het fragiele postuur van de Spanjaard, 1.72 meter lang en amper 59 kilo zwaar, is vrijwel identiek aan dat van zijn Italiaanse collega.

Voor het eerst sinds jaren schreef een echte klimmer de Vuelta op zijn naam, een logisch gevolg van het bergachtige karakter van de editie van 2000. Veel van zijn recente voorgangers legden voor hun zeges de basis in de tijdrit. Bovendien won Heras het klassement van de meest regelmatige renner en besloot zijn ploeg Kelme de Vuelta als winnaar van het ploegenklassement. In een Madrileens visrestaurant werd het grootste succes uit de 21-jarige geschiedenis van de oudste profploeg gisteravond uitbundig gevierd.

Voor Heras, die als klimmer niks te zoeken heeft op het olympische parkoers in Sydney, krijgen de festiviteiten vanavond in Béjar een vervolg. Vanochtend werd hij per helikopter naar zijn woonplaats overgebracht, naar de omgeving waar hij zich het prettigst voelt, in de bergen.