G'day mate

Met z'n vieren zijn ze, net aangekomen met de trein vanuit Melbourne. Om in Sydney getuige te zijn van de Olympische Spelen natuurlijk en, minstens zo belangrijk, om te drinken. Heel veel te drinken. Liters bier gieten ze door hun keel. In een angstaanjagend tempo. Alsof Buddy en zijn vrienden met een leren tong uit de woestijn zijn komen wandelen. Jammer dat bierdrinken geen olympisch onderdeel is, grijnst Buddy, die optreedt als woordvoerder van het gezelschap. ,,We love to booze and love to see the woman'', zegt hij tussen twee slokken door. Van vrouwenhockey, -handbal en -volleybal weet hij niet veel. Niets eigenlijk, als hij heel eerlijk is. Maar toegangskaarten voor die sporten heeft hij wel. ,,Omdat we vrouwen willen zien, mate.'' Wat hem betreft mag Australië elk jaar Olympische Spelen organiseren, zeker weten. Want – en plotseling lijkt Buddy weer broodnuchter – zo vaak staat zijn land niet in het middelpunt van de belangstelling, weet hij. Australië heet niet voor niets Down Under. Een grote rots ergens ver weggedrukt op de wereldkaart. Meer is het niet. Maar nu, met de Olympische Spelen in eigen huis, weet zijn vaderland eindelijk de schijnwerpers op zich gericht. Australië, voor even het centrum van de wereld. How about that?

Buddy glimt, neemt een slok en bestelt weer een rondje.