Politie weer belaagd in Oud-Krispijn

In de Dordtse wijk Oud-Krispijn keerde de Antilliaanse bevolking zich gistermiddag tegen de politie.

. Wanneer een geblindeerde blauwe politiebus wordt weggesleept, is duidelijk wie de baas is in deze wijk: de bewoners. De Antilliaanse jongeren staan rustig, maar trots, te kijken naar de bus die zij zeggen te hebben vernield. Volgens de paar bangig samenklittende agenten die in de wijk achterblijven had de bus ,,gewoon panne''.

Hoewel zeven buurtbewoners, 14 tot 31 jaar oud, bij de rellen van gistermiddag zijn opgepakt, kostte het de politie de grootste moeite de openbare orde in Oud-Krispijn te herstellen. Halverwege de middag was de vlam in de pan geslagen rond het Jozef Israëlsplein. Letterlijk, want toen de politie een Antilliaanse man die verdacht werd van vuurwapenbezit probeerde te arresteren, stak de groep een auto in brand.

De politie besloot zich terug te trekken, waarop de jongeren barricades opwierpen van metalen en plastic vuilcontainers. De politie kwam terug met meer dan dertig agenten, twee diensthonden en twee arrestatie-eenheden. Voorbijrijdende auto's werden met stenen en flessen bekogeld, ramen van buurtbewoners sneuvelden.

Henk de Wit, een kaalgeschoren man met het woord vader groot op zijn arm getatoeëerd, zit het schouwspel vanaf zijn plastic tuinstoel gade te slaan. Bang is hij niet meer, de enorme hond naast hem biedt voldoende bescherming. Alleen tegen ,,de vuurwapens waar de Antillianen mee rondzwaaien'' kan hij niets beginnen. De Wit woont al dertig jaar in Oud-Krispijn, en heeft de buurt zien veranderen van ,,een volksbuurt waar iedereen elkaar streng maar gemoedelijk toesprak'' in ,,Klein-Curaçao''. De Wit twijfelt er geen seconde aan: als de buurtbewoners volgend jaar woningen elders in Dordrecht aangeboden krijgen wegens de sloop van de huizen rondom het Jozef Israëlsplein, grijpt hij die mogelijkheid met beide handen aan.

Marleva Makai zou dat ook wel willen, maar heeft daar geen geld voor. ,,Alle jongens zijn hier altijd boos'', zegt Makai, waarbij haar gouden voortand tevoorschijn komt. De zonen van deze Antilliaanse moeder zijn als zoveel jongeren hier: ze gaan niet naar school, hebben geen werk, gebruiken drugs en zorgen voor overlast.

De rol van de politie in Oud-Krispijn is een apart verhaal. Nadat de onrust in de wijk vorig jaar toegenomen was, en enkele moorden plaatsvonden, trok de politie zich tijdelijk terug uit de buurt. Dit kwam haar op veel kritiek te staan, waarna de politie besloot een buurtpost in te stellen. Maar nog steeds durven agenten niet alleen over straat, en ook deze middag was het kleine bureautje doelwit van de rellen: de ruiten die nog niet door planken vervangen waren werden stuk gegooid. Tegen de glaszetter die aan het eind van de middag weer bezig is in de wijk zegt de elfjarige blonde Priscilla: ,,Meneer de glaszetman, u kunt beter meteen hout tegen de ruiten aan spijkeren. En die Antillianen moeten opsodemieteren.''