Dromedaris

In uw artikel over de biologe Lulu Skidmore en haar werk met dromedarissen gaat de schrijver Cullen Murphy voorbij aan de tragedie van de kind-jockeys. Hij meldt dat er kennelijk nu een minimumgewicht is ingevoerd van 45 kg, maar dat zal meer in het lood van de handicap zitten dan in het gewicht van de jongens die, al dan niet legaal, worden geronseld in Pakistan op vijfjarige leeftijd of jonger. Na een aantal jaren worden deze kinderen als ze geluk hebben, inmiddels ontheemd van hun familie, weer teruggestuurd naar het land van herkomst. De sjeiks hebben zich geen moment bekommerd over hun opleiding of begeleiding voor een later leven. Wie de pech heeft niet geschikt te zijn als jockey of op een andere wijze uit de gratie raakt, wordt zonder pardon gedumpt op de Pakistaanse kust.

Dat de zaak ook niet lekker zit in de Emiraten moge blijken uit het feit dat het fotograferen in en bij de paddocks ten strengste verboden is. Wie nadere informatie wil over het wel en wee van de kinderen en hun opvang stuit op een muur van hooghartig stilzwijgen. Het had uw krant meer gesierd een lans te breken voor de Rechten van het Kind.