De wind

Max en Vera liepen door de wind. Ze wisten niet dat het zo kon waaien. Ze kwamen bijna niet vooruit. Ze liepen er helemaal krom van. En als ze stil stonden, werden ze achteruit geblazen. Ze moesten dus wel blijven lopen, anders kwamen ze nooit thuis. Praten kon ook niet. Ze konden schreeuwen tegen elkaar, maar dan nog greep de wind de woorden uit de mond. Onmiddellijk waren de woorden verdwenen in het razen en bulderen van de storm.

Toen ze thuis waren, moesten ze goed op adem komen. Hijgend hingen ze tegen elkaar aan in de gang. Het hele huis schudde in de wind. In de keuken klepperde een raampje dat ze open hadden laten staan.

,,Rare wind,'' mompelde Max. Hij bedoelde er niets meer. Het was gewoon een rare, harde wind die waaide.

,,Waar komt de wind vandaan eigenlijk, Max?'' vroeg Vera.

Max haalde zijn schouders op. Typisch Vera. Ze had ook kunnen vragen waar de wind naartoe ging. Hoe moest hij dat nou weten?

,,En waarom is hij warm?'' ging Vera verder. Ze keek Max scherp aan.

Max probeerde zich te herinneren of de wind warm was geweest. Hij had het niet koud. Als het een koude wind was geweest, zou hij toch wel bibberen. Hij knikte dus. De wind was warm.

Er pruttelde iets.

Max en Vera keken elkaar aan. Ze roken allebei wat er gebeurd was.

Eén van hen had een scheet gelaten. De vraag was natuurlijk meteen wie. Het was Vera, maar ze had geen zin om het toe te geven.

,,Wie heeft er een wind gelaten?'' vroeg Max. Hij keek benauwd. Omdat hij zelf de wind niet had gelaten, moest Vera het gedaan hebben. Dat was nogal simpel. Waarom hij dan benauwd keek wist hij ook niet.

,,Jij!'' zei Vera beschuldigend. ,,Getver Max, wat stinkt ie!''

Max voelde zijn mond openzakken van verbazing. Vera dacht dat hij de wind had gelaten. Hij begon te twijfelen aan zichzelf. Misschien had hij hem ook wel gelaten. Al die wind ook. En deze stonk ook nog behoorlijk. ,,Jij liet hem!'' riep hij tegen Vera.

,,Ik?'' vroeg Vera. Haar wenkbrauwen dansten verontwaardigd over haar gezicht. Wat kon ze goed liegen, heerlijk.

Max was nu helemaal van slag. Had hij dan zonder het te weten zo'n bescheten piepende wind gelaten? Hij voelde aan zijn bil.

,,Zie je nou wel!'' riep Vera.

Shit, dacht Max - nou leek het helemaal alsof hij het gedaan had.

Het zou dus wel zo zijn. Wat een rotwind om zomaar stiekem uit hem te glippen.

Vera had intussen binnenpret. Die Max dacht echt dat hij een stinkscheet had gelaten. Je kon iemand toch goed in de war brengen als je je best maar deed. Dat was mooi om te weten.

Op dat moment knalde ergens in een huis een deur dicht. Ze schrokken zich een hoedje.

,,Wat is dat?'' vroeg Vera met een piepstem.

,,De wind,'' zei Max stoer.

Vera voelde iets in haar buik gebeuren en ze wilde snel iets zeggen om te voorkomen dat Max het zou horen, maar dat mislukte. Ze moest een wind laten. Jeetje, dat was jammer. Nu kwam Max er toch nog achter dat ze hem voor de gek had gehouden. De scheet kwam naar buiten. Hij floot een beetje.

Max keek Vera aan. ,,Die is wel van jou,'' zei hij toen. Hij haalde zijn neus op. ,,Hij ruikt ook anders,'' stelde hij vast. Nu ze allebei een wind hadden gelaten, was hij weer tevreden. Buiten stormde het.