Column

Supporter

Gisteravond had ik een leuk feestje en aan de bar ging het over Pieter van den Hoogenband. Men vroeg zich niet af of hij gebruikte, maar vooral wat! Ik ben een oprechte Pieter van den Hoogenband-fan en hield vol dat Pieter niks neemt. Net als Inge trouwens. De Bruijn schreeuwt om controle. Ze wil haar onschuld liefst drie keer per dag aantonen. Mijn gezelschap keek mij meewarig aan. Doping is een onderdeel van de prestatie. Punt uit. Je moet alleen de goede spullen vinden. Sommige Chinezen proberen het nog met schildpaddenbloed, duizendpotenpaté en gestampte mottenballen.

Vanochtend las ik over het Amsterdamse dopingdebat. Een slome polonaise van argumenten kwam langs. Ze werden stuk voor stuk herkend, begroet en mochten doorlopen. Niks nieuws onder de zon. Een van de conclusies was dat het IOC het ook niet zoveel kon schelen. Het gaat alleen nog maar om commerciële belangen.

En dat is waar. Op dezelfde pagina las ik over het Holland Heineken House in Sydney. De treurige kantine van Heineken en het IOC. Een of andere ordinaire tent van twee etages gaat drieduizend, uiteraard in het oranje gehulde, zielepoten herbergen. Onder hen Annemarie Jorritsma en de waterprins. Dat die mensen daar gaan staan moeten zij weten, maar ik las iets veel ergers: de Nederlandse medaillewinnaars zijn contractueel verplicht om zich in deze commerciële kantine te melden. Contractueel verplicht! Dus dan moet je op zo'n podiumpje en gaan die rood-wit-blauw gewangde kakkers olé-olé-olé staan zingen. Voor mij zou het een reden zijn om heel langzaam te gaan zwemmen, sterker nog: ik zou geen druppel water meer willen raken. Zo'n nachtmerrie: meehossen met de prins, babbelen met Annemarie. Dat deel zou ik niet zonder doping doorkomen. Stomlazarus zou ik het ondergaan. Het Holland Heineken House gevuld met drieduizend kakkers. Pieter en Inge kom naar huis voor het te laat is!