Straattafereel

De grootvader gooit zijn blanke en zijn bruine kleinkind elk over een schouder. Schaterend spartelen ze in zijn sterke armen. Wanneer hij ze weer op de grond zet, strekken ze hun armpjes uit.

,,Nog een keer, nog een keer'', zie ik hen roepen vanachter de ruit van de bus waarin ik zit. Opa pakt hen weer op en nog eens en nog eens. Hij schatert even hard als de kinderen. Voor hem uit lopen twee vrouwen die luid meelachen.

Het zijn zijn hoogblonde dochter en zijn kleurrijke schoondochter. Waarom ontroert mij dit straattafereeltje tot tranen toe? Omdat het wel goed komt met het multiculturele Nederland.