Maslak kan alles, jazz in alle stijlen en nog veel meer

Keshavan Maslak gaat er niet meer bij liggen als hij saxofoon speelt, maar verder is hij nauwelijks veranderd. Dat wil zeggen, vergeleken met twintig jaar geleden, toen hij in Nederland woonde en als een storm door de improvisatie-scene raasde. Men was door Willem Breuker en Misha Mengelberg wel wat theater gewend maar bij Maslak was alles feller en flitsender.

Dat Maslak een formidabele instrumentalist was, van de piccolo tot de tenorsax, was een onloochenbaar feit. Maar door kameleontisch gedrag, theatraal en muzikaal, wist hij maar weinigen aan zich te binden. Maslak speelde alle stijlen, desnoods binnen vijf minuten. Van het zuchten van Ben Webster tot het gillen van Gato Barbieri, van de pathetiek van Albert Ayler tot de laconieke praatstijl van Dewey Redman, het waren fluitjes van een cent. Na zijn terugkeer naar Amerika trad hij nog een paar keer in Nederland op, onder andere met zijn punkband Loved by Millions, een van zijn vele avonturen.

In het BIMhuis speelde Maslak zaterdag met de Amsterdamse Amerikaan Burton Greene die hij al kent sinds '67. De sfeer is daardoor die van `oude jongens' waarbij men zowel aan het duo Misha Mengelberg/Han Bennink als aan Laurel & Hardy mag denken. Terwijl Maslak enorme gebaren maakt, beroert Greene in zijn underdog-rol soms nauwelijks de toetsen van de vleugel. En als de saxofonist zich in Serious Fun schrap zet voor een solo op één been en een al even gewaagde rechterhandpartij: onder het opgeheven andere been door, haakt hij wijselijk helemaal af. Als jij zonodig uit moet freaken, dan strek ik rustig de benen en trek ik even mijn jasje uit. Dat Maslak klarinet speelt op zijn `Breukers' blijkt in Moldavian Blues, een compositie van de pianist. Dat hij ook de dwarsfluit beheerst is nieuw, maar zijn stijl erop komt wel heel bekend voor. Eric Dolphy, kan die er nog bij op het lijstje van inspirators?

Dat David Murray, een leerling van hem, wel beroemd werd in de jazz en hij zelf niet, is dat een kwestie van omgekeerd wit-zwart racisme, zoals hij zelf eens suggereerde? Of is het Keshevan Maslaks eigen schuld dat hij ondanks zijn virtuositeit op minstens vijf instrumenten en twintig platen op eigen naam in geen enkel Amerikaans naslagwerk wordt genoemd?

De vraag wordt voor een deel beantwoord als hij na het concert een tas open maakt met vijf nieuwe cd's erin waarvoor helaas nog geen distributeur gevonden is. Maar meer nog als hij en passant vertelt dat hij er in zijn nieuwe woonplaats Miami een `mixed business' op na houdt. Samen met zijn nieuwe echtgenote Junko-San leidt hij een Japans restaurant waar hij tussen de sushi's en sake door regelmatig de saxofoon demonstreert. De positie van Keshavan Maslak lijkt dus sterk op die van boeren met een gemengd bedrijf: als de rogge-oogst tegenvalt is er altijd nog wel een koe of een geit die melk geeft. Lang niet slecht voor een alleseter.

Concert: Keshavan Maslak & Burton Greene. Gehoord: 9/9 BIMhuis, Amsterdam. Opname NPS-radio.