Royal Wing

Wie veel vliegt, wordt door de KLM in de watten gelegd. Dat is geregeld in het zogenoemde Flying-Dutchmanprogramma. Hierin worden drie `serviceniveaus' onderscheiden: Blue Wing, Silver Wing en Royal Wing. Om van de Royal-Wingfaciliteiten gebruik te kunnen maken, moet je binnen een jaar veertig enkele vluchten maken. `Royal Wingers' spekken de KLM dus jaarlijks met tienduizenden guldens, maar daar stelt onze nationale luchtvaartmaatschappij wel wat tegenover.

Onlangs maakte ik een uitstapje met een Royal Winger. We vlogen samen naar Moskou. Hij mocht een gast meenemen, dus ik kon ook eens rondkijken in de aparte lounge voor Royal Wingers: met ruime stoelen, een hoekje waar je min of meer languit kunt slapen, douches, breedbeeld-tv's, een groot assortiment kranten en tijdschriften en gratis hapjes en drankjes. Nippend aan een glaasje champagne vroeg ik hem of dat nu snel corrumpeert, zo'n vip-behandeling, maar dat vond hij wel meevallen. ,,En die Royal Wing Lounge is geweldig'', zei hij, ,,zeker als je vertraging hebt.''

We namen nog een glaasje en gingen aan boord van het vliegtuig. Anderhalf uur later meldde de captain dat we ,,due to a technical problem'' allemaal moesten uitstappen. Onze handbagage kon wel aan boord blijven. Aan een KLM-medewerker bij de gate vroegen we of wij konden wachten in de Royal Wing Lounge. Dat was helemaal geen probleem, zei hij, als we weer aan boord mochten zouden ze met de Lounge contact opnemen. Ik klopte mijn vriend dankbaar op zijn schouder. Zo'n vip-behandeling had inderdaad z'n voordelen.

Een klein nadeel vond ik wel dat in de Royal Wing Lounge geen omroepberichten te horen zijn. Maar dat is ook wel logisch, men zit daar om in stijl te relaxen en dan wil je niet de hele tijd worden lastiggevallen met berichten over vertraagde Torremolinosvluchten. De Lounge heeft een eigen omroepservice, zij het alleen voor intercontinentale vluchten. We spraken af dat we ons om het kwartier bij de balie van de Lounge zouden melden.

Urenlang kregen we ieder kwartier te horen dat er nog geen bericht van de gate was. Ik nam nog maar eens een saucijzenbroodje en meldde me andermaal bij de balie. ,,Kunt u wellicht eens bellen met de gate hoe het ermee staat, ik word er een beetje zenuwachtig van'', zei ik tegen een baliemedewerkster. ,,Ik heb hier een heel zenuwachtige meneer'', hoorde ik haar even laten echoën door de telefoon, ,,die wil weten hoe het ermee staat.'' Maar nee, Aeroflot gaf nog geen teken van leven, ik kon rustig weer plaatsnemen. We hadden inmiddels ruim drieënhalf uur vertraging en de pinda's, cakejes en crackers kwamen me de neus uit. Ik ging even liggen in de Royal-Wingslaapruimte en werd een half uur later gewekt door mijn vriend. ,,Het lijkt erop alsof ze gaan boarden'', zei hij. ,,Als het echt zo is worden we omgeroepen.''

Tjonge, ze zouden ons dus toch omroepen. Wat de hele middag niet mogelijk was geweest, bleek nu te kunnen. Toen ik me voor-je-weet-maar-nooit vijftien minuten schoorvoetend bij de balie meldde, was de medewerkster die ons zou omroepen gaan eten. ,,O jee'', zei haar allervriendelijkste collega toen ze op een computerscherm keek. ,,Ik geloof dat uw vlucht al is vertrokken.'' Dat leek ons stug want daarvoor was er veel te weinig tijd verstreken, maar natuurlijk spoedden we ons onmiddellijk naar de gate. Twee vippers in looppas door de vertrekhal.

Wat ziet zo'n loopbrug er vreemd uit als er opeens geen vliegtuig meer aan vastzit! Zeker als je bedenkt dat jíj niet aan boord bent, maar je bagage wel. En dan niet in het ruim, maar in de cabine, ongelabeld, binnen ieders handbereik.

Bij de Royal Wing Lounge vonden ze het reuze vervelend voor ons. De baliemedewerkster ging naar haar baas, maar er was niets aan te doen: het instappen blijft de eindverantwoordelijkheid van de passagier. Zo stond het ,,in de kleine lettertjes''. Dat wij het vliegtuig hadden gemist was uiteindelijk onze fout. Dat zagen wij toch iets anders. Volgens ons hadden we onze ,,eindverantwoordelijkheid als passagier'' genomen door ons ieder kwartier, als brave schooljongens, bij de balie te melden.

Uiteindelijk bood de KLM ons aan de volgende dag tegen een `gereduceerd tarief' naar Moskou te vliegen: het openingsbod was 2.100 gulden voor een enkele reis, vier keer zoveel als een retourtje met Aeroflot. Na wat telefoontjes werd het bedrag verlaagd tot 819 gulden voor een retourtje, want ja, we waren Royal Wingers en het was duidelijk dat ook in de Lounge ,,steken waren gevallen''.

Dan ging het in Moskou toch allemaal een stuk soepeler. We hoefden de volgende dag maar langs vier loketten en binnen een half uur hadden we onze bagage terug. Onze tassen waren met loodjes verzegeld en er miste helemaal niets, zelfs niet uit de sjieke Samsonitekoffer van mijn reisgenoot.