Column

Pushond

Oogcontact tussen het `slachtoffer' en zijn beulen is verboden. Er mag geschopt en geslagen worden. Overtreedt het slachtoffer het oogcontactverbod dan gaat hij naar een zogenaamd strafkamp. Daar kun je gedwongen worden om vijftig push-ups te maken. Tijdens het uitvoeren van deze straf kan een van je beulen zijn knie in je nek plaatsen om zo te voorkomen dat je je straf kunt uitvoeren. Onderhand kun je een tekst als jouw moeder is een kuthoer, die haar geld achter het raam verdient! naar je hoofd krijgen. Mocht je als slachtoffer protesteren, dan kan een van je beulen zijn knie hard onder in je wervelkolom plaatsen, terwijl je hoofd aan je haren naar achteren wordt getrokken en je te horen krijgt: `Wou jij mij tegenspreken, pushond?'

Waar gaat dit stukje over? De nazi's? De kameraden van Pol Pot? Griekse kolonels? De vriendjes van Maxima's papa? Nee hoor, dit stukje gaat gewoon over het ontgroenen van corpsballen! U weet wel: de kinderen van de crème de la crème van het Nederlandse bedrijfsleven.

U denkt nu: hij haalt een oud lijk uit de kast. We gaan terug naar de tijd van de Utrechtse roetkap-affaire bij het toenmalige gezelschap Tres Faciunt Collegium. Voor de jonge lezers: dit was in de jaren zestig een dispuut van iets te ver doorgefokte adel en bij een ontgroeningsritueel, toen de leden door de drank en de incest niet meer uit hun ogen konden kijken, stikte een jonkheertje. Ach ja, jeugdige overmoed! Kan gebeuren. Maar daar doel ik niet op. Ook niet op de vroegere hockey-international Jaap V., die ooit in Amsterdam een hockeybal van het kaalgeschoren hoofd van een aankomend corpslid zou slaan en de lieve jongen totaal buiten westen mepte. Jaapje was dus toch een minder goede hockeyer dan hijzelf dacht. Hij raakte de verkeerde bal.

Maar daar gaat het stukje ook niet over. Het gaat gewoon over de ontgroening bij de Rotterdamse Studenten Vereniging Hermes, beter bekend als het Rotterdams Studenten Corps. Dit speelde zich onlangs af in het militaire kamp 't Harde op de Veluwe. Stomtoevallig ken ik een dom jongetje dat daar lid wilde worden en hij was deels slachtoffer, deels getuige van deze martelpraktijken. Hij is uiteraard weggelopen en daarom mag hij er over vertellen. De anderen is het op straffe van uitsluiting verboden om over de psychische en fysieke mishandelingen naar buiten te treden.

De vader van het mannetje heeft een verontwaardigde brief naar het bestuur van dit clubje gestuurd. De president van het clubje, ene Speelman, is in de auto gesprongen en het allemaal komen uitleggen. Hij ontkende niets, alleen het rammen met hockeysticks kon hij niet bevestigen.

Het mannetje over wie het gaat is mijn neefje. En ik wil dat het kereltje wordt opgenomen in een psychiatrische inrichting. Dit in verband met zijn iets te ruime fantasie. In de tijd van de maatschappelijke verontwaardiging over zinloos geweld, Meindert Tjoelker, Joes Kloppenburg en Daniel van Cotthem gebeurt dit namelijk niet. En je mag ook corpsballen niet zomaar vals beschuldigen. U denkt nu misschien: maar als tien procent waar is, dan is het toch al bij de beesten af!

Onzin! Ik zeg dat het niet gebeurd kan zijn. Mensen doen dat niet! U zult daartegen inbrengen dat de baas van de ballenbak het zelf heeft toegegeven en dat doet zo'n jongen toch ook niet zomaar? Als ik Rotterdamse corpsbal was zou ik die Speelman eerst ritueel martelen en daarna royeren. Je bent toch wel een verschrikkelijke softie als je als president van de club aan de vader van zo'n kind gaat toegeven dat het allemaal waar is. Volgens mij moet hij ook opgenomen worden en ik zou door een goed advocatenkantoor laten uitzoeken of mijn neefje en Speelman niet voor het gerecht gedaagd kunnen worden wegens laster!

Daarbij valt het allemaal enorm mee. Het kan nog veel en veel erger. Het verhaal gaat dat bij de Utrechtse studentenvereniging Veritas dit jaar een jongen rondliep met de bijnaam Hitler. Hij drukte sigarettenpeuken op een studentje zijn bovenarm uit. Maar dat laatste geloof ik dus allemaal ook niet!