Zondagsrust

Als grote groepen mensen zich verzamelen gebeurt alles wat God verboden heeft of nog op het lijstje heeft staan – zelfs als de padvinders van over de hele wereld elkaar treffen. Elke evangelist breekt daarom het angstzweet uit als de Olympische Spelen beginnen, wat tenslotte het grootste sportevenement ter wereld is. Ze sporten daar ook op zondag!

Al in 1900, op de tweede moderne Spelen, kregen de Amerikanen ruzie met de organiserende Fransen, die de opening hadden gepland voor zondag 15 juli. Ook zouden die dag de eerste races worden gehouden, wat dubbel indruiste tegen de principes van de gelovige sporters. Daarom had de ploeg uit de VS een alternatief bedacht: waarom geen opening een dag eerder, op 14 juli?

Als de Spelen vóór 1789 waren gehouden, hadden ze nog een kans gehad, maar de Fransen reageerden kortaf: die veertiende juli is een nationale feestdag waarop wij de revolutie herdenken. Daar komt dus niets van in, en als sommige Amerikanen daar problemen mee hebben, doen jullie maar niet mee. Wat sommige atleten inderdaad ook deden: zij lieten de zondagse activiteiten aan zich voorbijgaan.

Wederom in Parijs, maar nu in 1924, had de organisatie de pech dat de Schotse atleet Eric Liddell in het dagelijkse leven theoloog was. Hij was niet de eerste de beste, want Liddell was kansrijk op de 100, 200 en 400 meter. Niemand beter dan hij wist dat de zondag een rustdag is. Hij besloot daarom om tijdens de finale op de honderd meter, die op de Dag des Heeren werd gelopen, zijn vak uit te oefenen: voor bijna de totale Britse olympische ploeg leidde hij de dienst in de Engelse kerk van Parijs. Op de 400 meter won hij op een doordeweekse dag goud en bij de 200 meter eindigde hij als derde. Liddell zou de rest van zijn leven in dienst stellen van het geloof en werd een beroemd missionaris. Zijn leven is uiteindelijk verfilmd in `Chariots of Fire'.

Een mooi verhaal, en zoals zo vaak gebaseerd op een mythe, gaat over de Amerikaan Forrest Smithson, die leefde van 1881 tot 1963. Op de Spelen van 1908 in Londen zou hij de finale op de 110 meter horden hebben gewonnen terwijl hij de bijbel vasthield en meevoerde. Het verhaal zegt dat hij dat deed om God om vergiffenis te vragen voor het schenden van de zondagsrust.

Het grootste probleem met dit verhaal echter is dat de finale op een zaterdag werd gelopen, omdat op deze Spelen niet op zondag werd gesport. Het is wel bijzonder aannemelijk dat hij wat horden heeft genomen met een boek in zijn hand, waardoor hij zijn evenwicht beter onder controle had. Maar of het echt een bijbel is geweest, is nu nog onbekend.