Toch herkenning

Zij is bloedmooi. Ze kan zo `topmodel' worden, als ze zou willen, `net als Naomi Campbell en Cindy Crawford. Zelfs nog beter dan zij!' Hij is bloedmooi. Zijn zwarte ogen lijken `wel met kohl omrand', zijn stem is diep, hij is `lang, breed en mooi.' Zij mogen niet met elkaar omgaan, want hun ouders hebben ruzie. Ze doen het toch. Tussen hen ontstaan tal van misverstanden. Krijgen zij elkaar? Nee. Of misschien, ooit.

De boeken van Zohra Zarouali, waaronder de nieuwste, Een doel voor ogen, hebben veel gemeen met de Bouquetreeks. Toch zijn ze uniek in de Nederlandse literatuur. De hoofdpersonen van Zarouali zitten niet alleen op de bank, maar vaak ook op de `saddarie'. Ze dragen geen feestjurk, maar een `taksita'. Ze eten pizza's en hamburgers, maar ook `lamsammen': Marokkaanse broodjes. De hoofdpersonen zijn Marokkaanse meisjes. Zarouali's boeken worden verslonden door Marokkaanse meisjes.

De Nijmeegse Zarouali is een moralistische schrijfster, een schrijfster met een missie. Op haar achttiende debuteerde ze met Amel. Een Marokkaans meisje in Nederland (1989). Amel wordt verliefd op Johnny. Johnny is een Nederlander. Amels ouders zijn het er niet mee eens. Amel schikt zich naar de traditie en huwt uiteindelijk haar neef Faisel. Johnny kijkt verpletterd toe vanaf de overkant van de straat. In deel twee, Amel en Faisel, blijkt Faisel niet de verlichte Marrokaan die Amel zich gedacht had. Haar opstandigheid doet opvallend sterk denken aan de rebellie van Joop ter Heul tegen haar man Leo van Dil, van Cissy van Marxveldt uit 1923.

De levensles uit Een doel voor ogen is deels gelijk aan die uit Amel: handel niet tegen de wens van je ouders in. Rachid, de bloedmooie `hij' uit het boek, is de neef van hoofdpersoon Bahar. Maar dat is niet het probleem. Hun ouders zijn gebrouilleerd over een erfenis. Belangrijker uit Een doel voor ogen is dat Bahar haar studie Nederlands wil afmaken. Tot die tijd mag er voor de liefde geen plaats in haar leven zijn, vindt ze. Dat is moeilijk, want haar gevoelens voor Rachid zijn sterk. Bovendien vinden velen in haar omgeving dat ze, twintig al, een oude vrijster aan het worden is.

Zarouali schrijft een beetje houterig. Ze neemt veel tijd voor het beschrijven van gewone dingen: iemand die geld trekt uit een bankautomaat, wat er elke avond weer gegeten wordt. Belangrijke beslissingen – Bahar kiest voor een bestaan als fotomodel en dan ineens weer niet – komen daarentegen uit de lucht vallen. Als Nederlandse lezer stuit je ook op tal van tegenstrijdigheden. Bahar interesseert zich, in tegenstelling tot haar zus Ahlam, niet voor uiterlijkheden. Zegt ze. Maar net als in Zarouali's andere boeken, worden auto en kleding van de man in kwestie uitvoerig beschreven. Dat geldt ook voor de kleren, make-up en flat van Bahar zelf.

Toch valt in de boeken van Zohra Zarouali veel te herkennen, voor elke puber en voor wie dat ooit was. Tegelijkertijd liggen de accenten net een beetje anders, zijn er normen en waarden vanzelfsprekend die je als geboren en getogen Nederlander niet (meer) kent. Dat maakt Zarouali ongetwijfeld tot een van de meest interessante en bijzondere schrijvers voor jongeren van dit moment.

Zohra Zarouali: Een doel voor ogen. Van Holkema en Warendorf. Vanaf 13 jaar. 128 blz. ƒ24,90