De splinter

Max en Vera zat over een duim gebogen. Het was de duim van Max, zijn linkerduim om precies te zijn. Hij deed pijn. Iedere keer als Max iets oppakte of aanraakte met de duim, kromp hij van pijn. Er zat een splinter in.

Maar ze konden hem niet zien. Dat was nogal vreemd, vond Max. Iets dat zoveel pijn deed, moest je ook duidelijk kunnen zien. Maar de splinter was onzichtbaar, verdwenen onder het vel van de duim. Toen Vera er voorzichtig met haar wijsvinger overheen wreef, voelde ze hem zitten. Voor de zekerheid duwde ze er even op.

,,Auw!'' gilde Max.

,,Aansteller,'' zei Vera terug. Ze liet de duim los.

Max stak hem in zijn mond en begon eraan te zuigen.

,,Dat helpt niet Max,'' zei Vera na een tijdje. Het was een stom gezicht. Max met zijn duim in zijn mond. Hij zoog er zo hard op dat zijn wangen helemaal invielen. ,,De splinter zit veel te diep.''

Max hield op.

,,Zal ik een mes pakken?'' vroeg Vera. Het was een grapje, maar soms was het leuk om Max bang te maken.

,,Een pincet,'' antwoordde Max. Hij keek boos.

Vera zocht een pincet en een vergrootglas. Als ze toch in de duim

ging pulken was het handig om te weten wat ze precies zocht. In het groot zag een splinter eruit als een heel scherp potlood, of als een boomstam, maar in het klein, ja, in het klein was er bijna niets van te zien. Dat was nou juist de ellende. Een splinter was een ramp in het klein.

,,Kom hier,'' zei ze tegen Max toen ze de pincet en het vergrootglas had gevonden.

Max stak aarzelend zijn duim op. Vera boog er met het vergrootglas overheen. Best mooi, zo'n duim onder een vergrootglas. Na een tijdje zag ze een zwart puntje zitten dat er niet bijhoorde. Dat was de splinter.

,,Ik zie hem,'' mompelde Vera.

,,Laat mij ook eens kijken,'' zei Max. Hij boog zich voorover en wilde door het vergrootglas kijken. Hij zag de splinter zitten. Het was maar een klein stipje, vond hij. Hoe diep zou het stukje hout in zijn duim zitten? Hij rilde en kneep zijn ogen dicht. ,,Toe maar,'' mompelde hij tegen Vera.

Vera begon met de pincet in het vel van de duim te prikken. Ze probeerde het begin van de splinter te pakken te krijgen. Dat was nog niet zo makkelijk als het leek. Ze moest eerst een stukje vel opzij trekken voor ze bij het zwarte puntje kon. Het was alsof ze een put in de duim moest graven, zo diep zat de splinter. ,,Het doet niet zeer hè...'' zei ze tegen Max toen ze er bijna was. Ze wist dat het wél pijn deed, maar ja - ze moest wát zeggen.

,,Nee hoor,'' kreunde Max stoer. Hij kneep zijn ogen zo hard dicht dat die ook zeer deden.

,,Ik ben er bijna,'' fluisterde Vera.

Ze zette de pootjes van de pincet precies rond het zwarte puntje en kneep. Ze had hem te pakken! Ze begon langzaam te trekken. Er gaf iets mee in de duim. De splinter kwam omhoog. Nog een laatste rukje en Vera had hem te grazen.

,,Moet je kijken!'' riep ze uit. Ze hield triomfantelijk de pincet omhoog.

Max deed zijn ogen open en keek. ,,Ik zie niks," zei hij. Hij wreef over zijn pijnlijke duim. Hij voelde niets meer zitten. Het deed nog wel een beetje pijn, maar dat was van de pincet. De splinter was weg. Maar tussen de pootjes van de pincet zat hij niet. Vera had hem alweer laten vallen. Hij was zo klein dat hij meteen voor altijd was verdwenen, nou ja, tot hij opnieuw als splinter op zou duiken in een duim, of een voet. Dat was het lot van splinters. Onzichtbaar tot ze er waren.