Sies Noeteboem

Langs sommige wegen in Australië staan niet alleen borden die waarschuwen tegen overstekende kangoeroes, fietsers en vallende rotsblokken, maar ook borden met de tekst STOP, REVIVE, SURVIVE. Het is inderdaad een goed idee om een autorit geregeld te onderbreken, want hoe adembenemend de natuur hier ook kan zijn, de afstanden zijn zo groot en er is zo weinig verkeer dat de kans groot is dat je achter het stuur in slaap sukkelt.

Op een prachtige rit door het Wollomombi National Park in New South Wales werd ik echter wakker gehouden door een schrijver, die op de radio vertelde over zijn afmattende pelgrimage naar Santiago de Compostela in Spanje. ,,Vergeet niet'', zei hij tegen de radioverslaggeefster, ,,dat de enorme culturele erfenis van Santiago nog steeds veel invloed heeft op het dagelijks leven van de moderne Europeaan.'' Zal wel een Amerikaan zijn, dacht ik. Die zijn dol op dat soort aanstellerige, generaliserende observaties over de Oude Wereld. Zoiets zal je een Europese schrijver niet snel horen zeggen, meende ik. Maar ik vergiste me. De schrijver kwam wel degelijk uit Europa en hij was te gast op het Writers Festival in Perth, de grootste stad aan de westkust van Australië. Het ging om Sies. Sies Noeteboem.

Het duurde even voordat bij mij het kwartje viel. Cees Nooteboom! Die nu zei: ,,As my Italian publisher always says...''

Dit was me te veel van het goede. Had ik ruim 24 uur in het vliegtuig gezeten om naar het andere eind van de wereld te gaan, om even aan alles te ontsnappen, had ik een auto gehuurd om de drukte van de Australische steden te verruilen voor de stilte van de nationale parken, word ik achtervolgd door Sies Noeteboem! Ik zette de radio uit. Er zat niks anders op dan extra goed te letten op overstekende kangoeroes, fietsers, vallende stenen en luikende oogleden.