Geniet van alle franjes

Karstens: ,,Wat moet ik nou voor advies geven? De Olympische Spelen zijn zo veranderd. Er doen tegenwoordig allemaal profs mee. Gaan met die banaan, zou ik zeggen.''

Van Langen: ,,Dan verval ik in clichés. Maar je moet proberen zo dicht mogelijk bij jezelf te blijven. Geen al te gekke dingen doen. Geen dingen doen waar je je niet happy bij voelt. Mensen kunnen nog zo vaak roepen dat iets leuk is, maar jij komt misschien tot de conclusie dat het niet leuk is.''

De Beus: ,,Houd het geloof in eigen kunnen, ga uit van de eigen sterke kanten en geniet van alle franjes die Olympische Spelen met zich meebrengen. Overigens komen er ook minder aangename dingen op je af. Althans, zo heb ik dat ervaren. Al die plichtplegingen, die huldigingen en bijeenkomsten horen er bij, maar hadden wat mij betreft achterwege mogen blijven. Ik heb ze altijd als de schaduwkant van het succes beschouwd. Goedbedoeld, dat zeker. Maar ze brachten mij in verlegenheid.''

Zwerver: ,,Probeer ervan te genieten. Probeer te beseffen waar je mee bezig bent. Er gebeurt in zo'n week na de Olympische Spelen zóveel. Je wordt overal onthaald. Helaas kan ik me er uit 1996 weinig meer van herinneren. Ik weet nog wel dat we in een rijtje bij de koningin stonden, dat ik met Willem-Alexander heb gepraat en dat we met de tram door Den Haag hebben gereden. Maar verder...''

Rienks: ,,Misschien moet je de tijd nemen om na het sporten nog eens in de rest van het land te gaan kijken. Of je dat nog kan na het winnen van een gouden medaille? Dat hangt van de tak van sport af en van de persoon zelf. Sommige sporters zijn heel erg met hun image bezig. Ik herinner me dat toen we met het vliegtuig terug uit Seoul kwamen, bokser Regilio Tuur een kwartier van tevoren al voor de deur ging staan om er maar als eerste uit te kunnen. Dan kreeg hij de meeste aandacht.''

Kok: ,,Blijf vooral jezelf, want je hebt geen flauw benul wat er allemaal op je afkomt. Er zijn zoveel mensen die een deel van het succes, een deel van die medaille, opeisen, dat is niet normaal meer. Mensen die d'r niet waren toen jij bloed, zweet en tranen liet in de voorbereiding, toen jij gillend van de pijn door het bos liep of 's nachts niet kon slapen van de spanning. Ik heb destijds geprobeerd zoveel mogelijk mezelf te blijven, al heb ik pas op latere leeftijd geleerd om keihard `nee' te zeggen. Maar goed, er zullen veel mensen zijn die zich ook toen al op hun tenen getrapt voelden. Want dat was mijn ingebouwde radar: tot hier en niet verder.''

Ruska: ,,Ik ken judoka Dennis van der Geest persoonlijk en ik weet dat die jongen mans genoeg is om met beide benen op de grond te blijven staan. Ik wens hem het allerbeste in Sydney, het is een fijne jongen. De andere Nederlandse deelnemers ken ik niet, maar als Nederlander hoop ik dat ze allemaal olympisch kampioen worden. Dat is toch het hoogste dat je kunt bereiken.''

Mastenbroek: ,,Ik heb geen advies. Wat moet ik die jongelui van tegenwoordig nu vertellen? Ze zijn allemaal dik in de twintig, wonen samen of zijn getrouwd en hebben het financieel goed. Die hoef ik toch niets meer te vertellen. Als ze al iets van mij aan zouden nemen.''