DAG DES OORDEELS

,,Ik heb al een olympische bronzen medaille van 1996. Dat is letterlijk veruit de mooiste prijs die ik tot nu toe heb gewonnen. Het is echt een dikke plak aan een dik lint. Ik heb toen in Atlanta ook wel eens een gouden medaille in mijn handen gehad. Van wie die was, weet ik niet meer. Maar we hadden er toen als Nederland genoeg, met drie eerste plaatsen bij teamonderdelen. Eigenlijk verschillen de gouden en de bronzen medaille uiterlijk niet zo veel van elkaar. Ik dacht in Atlanta in eerste instantie ook dat ik een gouden plak kreeg omgehangen. Dat was best verwarrend. Natuurlijk is het gevoel bij goud heel anders dan bij brons. Het is een wereld van verschil. Als ik in Sydney weer brons zou winnen, zou dat hartstikke mooi zijn. Maar olympisch goud, ja, hoger bestaat gewoon niet. Ik heb drie Europese titels gewonnen, maar dat is toch ander goud.

,,Qua sterkte verschillen Olympische Spelen niet van een WK. Toch valt alles in het niet bij een olympisch toernooi. Het is dat unieke, eens in de vier jaar, de extra aandacht en al die sporters uit andere takken van sport, die ook om diezelfde gouden medaille strijden. Ik kan in mijn gewichtsklasse het goud winnen, dat weet ik. Maar het moet net jouw dag zijn. Daarom heb ik op weg naar Sydney toch ook een soort angst in me. Alles concentreert zich op die ene dag en dan kan het ineens voorbij zijn. Dat je er even snel wordt uitgeknikkerd. Terwijl het een dag later misschien wel was gelukt. Dat maakt die ene dag, voor mij de woensdag, ook tot een enge dag. De dag des oordeels. Dat heb je bij een EK en WK ook wel een beetje. Maar bij die kampioenschappen heb je meer kansen. Die zijn om de twee jaar. De Olympische Spelen zijn maar eens in de vier jaar. En je weet ook dat als je olympisch goud wint, dat een impact op de rest van je leven zal hebben.''