BIJ DE LES BLIJVEN

,,Goud in Sydney is mijn laatste uitdaging. Wat ik daarna ga doen, weet ik nog niet. Doorgaan met zeilen is een mogelijkheid, in de Europe-klasse of in een andere klasse. Het kan allemaal. Hoewel mijn gedachten de laatste tijd steeds vaker uit gaan naar een studie fysiotherapie. Na Sydney neem ik een besluit. Het klinkt misschien een beetje arrogant, maar ik heb de laatste jaren in de Europe-klasse zo'n beetje alles gewonnen: EK's, WK's en vier jaar geleden die zilveren medaille in Atlanta natuurlijk. Dat smaakt naar meer. Eén medaille ontbreekt nog en dat is olympisch goud. Als ik die heb, kan ik zeggen dat ik alles heb gewonnen. Ja, dat is een doel, een streven dat mij nu al vier jaar bezig houdt. Ik ben vrij zeker van mezelf. Mensen zeggen dat ik dat ook uitstraal. Ik weet het niet, het zal wel. Hoe dan ook, ik beschouw het als een compliment.

,,Ik ga alleen maar voor goud naar Sydney, al sluit ik niet uit dat ik uiteindelijk genoegen zal moeten nemen met minder. Een ongeluk zit in een klein hoekje, vergeet dat niet. Ik hoef maar een mast te breken en het is einde verhaal. Roy Heiner, Serge Kats en ik zijn medaillekandidaten. Ik begrijp dus wel dat iedereen hoge verwachtingen heeft. Maar wat ik me zo nu en dan wel eens afvraag is dit: beseffen mensen wel dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend is als het misschien lijkt? Zeker bij een sport als zeilen kan van alles gebeuren. Een ongelukkige manoeuvre kan je op een diskwalificatie komen te staan. Ik zeg niet dat het gebeurt, en ga er ook niet vanuit, maar het kan. In december ben ik in Sydney met mijn hoofd op de stoeprand terecht gekomen na een ritje op de mountainbike. Een hersenschudding was gevolg. Maandenlang heb ik daar last van gehad. Achteraf zeg ik: misschien is het maar goed dat het is gebeurd. Die val en de tegenslag die daarop volgde, heeft me nog eens een keer geleerd dat je bij de les moet blijven als je een doel voor ogen hebt.''