Aan de deur van het toilet

Kok: ,,Op een veilige plek, en ik zeg niet waar. Twee keer hebben ze namelijk bij me ingebroken en twee keer ben ik wonder boven wonder de dans ontsprongen. Beide keren had ik de medaille net uitgeleend. De eerste keer aan een tentoonstelling over de Olympische Spelen, de tweede keer aan een juwelier die 'm graag in de vitrine wilde leggen. Ik zie de medaille niet zo vaak meer, en dat hoeft ook niet. Het besef dat ik die plak heb gewonnen is voldoende. De medaille is zo vaak van hand tot hand gegaan dat de gouden laag inmiddels is versleten en het zilver zichtbaar is.''

Florijn: ,,Dit vind ik een linke vraag. Want die medailles zijn best wel wat waard. Ik zeg ook niet waar ze liggen. Ik ken de verhalen van mensen die een bepaald imago willen creëren door laconiek te zeggen dat ze niet meer weten waar die medaille ligt of dat hij ergens boven in een schoenendoos ligt. Ik geloof die verhalen ook niet echt.''

De Beus: ,,Een tijdlang heeft die medaille, zeer respectvol dat wel, aan de deurknop van het toilet gehangen. Nu bungelt hij samen met die andere medailles aan een andere deurknop in het huis.''

Ruska: ,,Ik heb die olympische plakken in een kastje liggen. Niet in het zicht of zo. Eigenlijk zijn die dingen een hoop onzin bij elkaar. We worden met z'n allen in de maling genomen. De Olympische Spelen zijn een miljardenbusiness, maar voor de hoofdrolspelers, de sportmensen, kan er niet eens een echte gouden medaille vanaf. Die dingen van mij zijn van aluminium met een dun laagje goud erop. Na een paar jaar kwamen er al roestplekken op.''

Van Langen: ,,De gouden medaille ligt in mijn sieradenkistje. Iedereen riep na mijn overwinning in '92 dat ik een kluis moest huren. Een paar maanden later, in december, kreeg ik ineens een ingeving en ben naar de bank gegaan. Diezelfde avond werd er bij me thuis ingebroken en zijn al mijn andere medailles meegenomen. Toen ik weer van Hilversum naar Amsterdam terugverhuisde, vond ik het welletjes en heb ik geen kluis meer gehuurd.''

Zwerver: ,,Hij ligt in de kluis. Af en toe haal ik hem eruit. De mensen willen zo'n plak graag eens voelen. Hoe zwaar hij is. Natuurlijk is het voor mij een mooi ding. Die medaille symboliseert zoveel jaren van topvolleybal. We zijn van het nulpunt af kampioen geworden.''

Karstens: ,,Bij mij ligt die medaille ook in de kluis. Ik geef niet zoveel om zo'n ding. Maar ik begrijp best dat het wel wat betekent. Niet zo veel Nederlanders hebben olympisch goud gewonnen.''

Mastenbroek: ,,Die medailles heb ik niet meer. Wat moet ik met die dingen? Het is een beetje zilver dat in een goudbadje is gelegd. Meer is het niet. Eén medaille ligt in het sportmuseum, één is in het bezit van mijn zoon. En de derde volgens mij ook. Nee, wacht. Die heeft mijn andere zoon nog niet zo lang geleden teruggegeven. Hij vond het niet veilig die medaille nog langer op de boot te bewaren. Maar vraag me niet waar ik 'm heb opgeborgen.''